ته بن بست

شهر هرت !!!

tahebonbast — Wed, 03 Jan 2007 06:09:18 GMT

شهر هرت جايي است که رنگهاي رنگين کمان مکروهند و رنگ سياه مستحب
شهر هرت جايي است که اول ازدواج مي کنند بعد همديگه رو مي شناسن
شهر هرت جايي است که همه بَ دَ ن مگر اينکه خلافش ثابت بشه
شهر هرت جايي است که دوست بعد از شنيدن حرفات بهت مي گه: دوباره لاف زدي؟؟
شهر هرت جايي است که بهشتش زير پاي مادراني است که حقي از زندگي و فرزند و همسر ندارند
شهر هرت جايي است که درختان علل اصلي ترافيکند و بريده مي شوند تا ماشينها راحت تر برانند
شهر هرت جايي است که کودکان زاده مي شوند تا عقده هاي پدرها و مادرهاشان را درمان کنند
شهر هرت جايي است که شوهر ها انگشتر الماس براي زنانشان مي خرند اما حوصله 5 دقيقه قدم زدن را با همسران ندارند
شهر هرت جايي است که همه با هم مساويند و بعضي ها مساوي تر
شهر هرت جايي است که براي مريض شدن و پيش دکتر رفتن حتماْ بايد پارتي داشت
شهر هرت جايي است که با ميلياردها پول بعد از ماهها فقط مي توان براي مردم مصيبت ديده چند چادر برپا کرد
شهر هرت جايي است که خنده عقل را زائل مي کند
شهر هرت جايي است که زن بايد گوشه خونه باشه و البته اون گوشه که آشپزخونه است و بهش مي گن مرواريد در صدف
شهر هرت جايي است که مردم سوار تاکسي مي شن زود برسن سر کار تا کار کنن وپول تاکسيشونو در بيارن
شهر هرت جايي است که 33 بچه کشته مي شن و ماموراي امنيت شهر مي گن: به ما چه. مادر پدرا مي خواستند مواظب بچه هاشون باشند
شهر هرت جاييه که نصف مردمش زير خط فقرن اما سريالاي تلويزيونيشو توي کاخها مي سازن
شهر هرت جايي است که 2 سال بايد بري سربازي تا بليط پاره کردن ياد بگيري
شهر هرت جاييه که موسيقي حرام است حرام
شهر هرت جايي است که گريه محترم و خنده محکومه
شهر هرت جايي است که وطن هرگز مفهومي نداره و باعث ننگه
شهر هرت جايي است که هرگز آنچه را بلدي نبايد به ديگري بياموزي
شهر هرت جايي است که همه شغلها پست و بي ارزشند مگر چند مورد انگشت شمار
شهر هرت جايي است که وقتي مي ري مدرسه کيفتو مي گردن مبادا آينه داشته باشي
شهر هرت جايي است که دوست داشتن و دوست داشته شدن احمقانه، ابلهانه و ... است
شهر هرت جايي است که توي فرودگاه برادر و پدرتو مي توني ببوسي اما همسرتو نه... شهر هرت جايي است که وقتي از دختر مي پرسن مي خواي با اين آقا زندگي کني مي گه: نمي دونم هر چي بابام بگه
شهر هرت جايي است که وقتي مي خواي ازدواج کني 500 نفر ر و دعوت مي کني و شام مي دي تا برن و از بدي و زشتي و نفهمي و بي کلاسي تو کلي حرف بزنن
شهر هرت جايي است که هرگز نمي شه تو پشت بومش رفت مگر اينکه از يک طرفش بيفتي...
خدايا اين شهر چقدر به نظرم آشناست !!!

( این متن توسط یک ایمیل برای من فرستاده شده بود که نمیدونم نویسنده اش کیه؟)

رسم زندگی

tahebonbast — Tue, 31 Oct 2006 10:52:18 GMT

برای آنانی که آمدنشان کلماتم را به تاراج برد ...
نمیدونی چه سخته میون انبوهی از آدمکان چوبی بایستی و نبودنتو فریاد بزنی ...
مدتهاست به دنبال سکوت گم شده ام آسمان و زمین را بهم میبافم ...
ولی دریغ از یک جرعه ...
نمیدونم چشمام انتظار چه کسی رو میکشه ؟ مگر قراره کسی بیاد ؟
حتی نمیدونم واسه چه کسی کلماتمو بیدار نگه داشته ام .
خودمو گم کرده ام ...
به دنبال کدوم روزنه هستم ؟ چی می خوام ؟ چی می گم ؟
کدوم جاده افکار پراکنده مو به انتها میرسونه ؟ پاهام دیگه رمق لمس کردنو ندارن .
دستامو نمیخونم . اصلا با کلمات بیگانه م . حالا اگه جمله ای هم داشتم کجا می نوشتمش ؟
کاغذام مچاله شده ان و قلم هام خمیده ... تکه های وجودمو لا به لای پیچکها دفن کرده ام ...
و فریادشونو در کشاکش بودن و نبودن حبس کرده ام ...
تک تک سلولهای بدنم محتاج تولدی دوباره ان ...

راستی کاش کسی تنهایی بی نورمونو چراغونی میکرد ... کاش !!!
این روزا اگه کسی بهم نزدیک بشه
یه حسی بهم میگه
بیگانه رو به خونه راه نده ، اون به قصد غارت اومده
نمی دونم چجوری می تونم همه رو دوست داشته باشم ،
همه رو ... زشت و زيبا و مورچه و ديوارو
همه رو دوست داشته باشم و ... و دلبسته به هيچکس نباشم
دلبسته بودن ، شبيه طنابی در گردن داشتنه
بايد مواظب باشی و گرنه
يا خودت از دست میری يا طناب بيچاره پاره می شه ...
اگه خودت از دست بری ، دو حالت داره
يا طناب برای هميشه نعش خاطرات تو رو ، آويزون بر خودش حفظ می کنه
و يا از گردن بی جون تو بر گردن تازه نفسی ديگه ای می افته ...
و اگه طناب پاره بشه ،
یا تو در چاله های تاریک سر در گمی سقوط میکنی
و یا دنبال طنابی دیگر برای آویزان کردن خودت میگردی ....
رسم زندگی همین ست
و رسم عاشقی ...

ما ایرانیها

tahebonbast — Sat, 28 Oct 2006 15:03:18 GMT

ما ايرانی ها ؛ مردمی هستيم که شديدا دچار توهم هستيم . و اين توهم - متاسفانه - در همه عرصه های زندگی ما ؛ از عرصه های سياسی و اجتماعی بگير تا قلمروی فرهنگی و تاريخی مان ؛ سايه گسترده است .
دچار توهم هستيم چرا که خيال می کنيم بهترين ؛ با سواد ترين ؛ صبور ترين ؛ آگاه ترين ؛ ريشه دار ترين ؛ تحصيلکرده ترين ؛ دانا ترين ؛ با صفا ترين ؛ و مهربان ترين مردم دنياييم .
دچار توهميم چرا که خيال می کنيم گذشته های بسيار پر افتخاری داشته ايم در حاليکه اگر تاريخ ميهن ما را بدرستی خوانده باشيم - که نخوانده ايم - به وضوح می بينيم که جای چندان افتخاری هم نيست . تاریخ ایران ما را با خون و مرگ نوشته اند ، و اگر لحظه ای از توهم بیرون بیاییم و نگاهی موشکافانه به تاریخمان بیندازیم ، خواهیم دید که در سطر سطر آن خون و بیداد و نامردمی موج می زند .
از چه کسی برايتان سخن بگويم ؟؟
از انوشيروان عادلش !! که بنا به نوشته منابع تاريخی ؛ هشتاد هزار مزدکی را در يک روز قتل عام کرد ؟؟ اما براستی جرم مزدک چه بود ؟
نويسنده " زين الاخبار " ميگويد : مزدک ميگفت : خدای عز و جل ؛ روزی خلق اندر اين زمين نهاده است وبخشش پديد بکرده است ؛ از توانگران ببايد ستد و به درويشان ببايد داد تا همه راست گردند .
از بابک خرم دين بگويم که علم طغيان عليه تازيان اشغالگر بر افراشت و سرانجام با خدعه و نيرنگ يک ايرانی - افشين - به چنگ خليفه اسلامی افتاد و جنبش خرمدينان در دريايی از خون ايرانيان غرقه شد ؟؟
از شاه عباس کبيرش ! بگويم که انديشمندان و خرد ورزان ميهن مان را از بار شمشير آبدار سبکبار ميکرد و خود را " کلب آستان علی " ميدانست ؟؟؟
از نادر شاهش که هفتاد من چشم از مردم شيروان - يعنی مردمی که توانايی پرداخت ماليات نداشتند - بيرون آورد و در يزد و کرمان و خوارزم و خوی و سلماس وفارس ؛ از سر های بيگناهان و فقيران کله منار ساخت ؟؟
از پدر کشی ها و برادر کشی ها و فرزند کشی های شاهان و اميران و حاکمان و سلاطين و قدرتمداران و مسند نشينان ؟؟؟
ما ايرانی ها ؛ چون دچار توهم هستيم ؛ هيچگونه نقدی را تاب نمی آوريم و نقد را با دشنام پاسخ ميگوييم .
ما خيال می کنيم فرهنگ مان پر بار ترين فرهنگ جهان ؛ دين مان بهترين دين گيتی ؛ کشورمان زيبا ترين کشور دنيا ؛ فرزندان مان زيبا ترين و سر براه ترين فرزندان عالم ؛ و خودمان بهترين پديده های خلقت هستيم .
اين توهم که ريشه در هستی چند هزار ساله مان دارد ؛ متاسفانه ؛ در ميان رهبران مان ؛ در ميان برگزيدگان مان ؛ در ميان شاهان و اميران و حاکمان و مسند نشينان مان ؛ همواره ؛ بيش از مردم عادی نمود داشته است .
ما ملت شگفت انگيزی هستيم و هيچ چيز شگفت انگيز تر از اين نيست که همواره در گرداب بلا و مصيبت و محنت غرقه ايم ؛ اما اين توهم لعنتی دست از سرمان بر نميدارد
یاد سعيدی سيرجانی بخير ؛ يعنی همان نويسنده ای که وقتی چهارده - پانزده سال پيش به امريکا رفته بود ؛ ما داد و هوارمان در آمده بود که مامور حکومتی است و همان نويسنده ای که در زندان با آن وضع فجيع به قتل رسيد . سعيدی سيرجانی ؛ از ايران به عنوان " مظهر العجائب " ياد ميکرد .
مظهر العجائب ؛ يعنی کشوری که در آن اتفاقات نادر روی ميدهد :
يعنی کشوری که هيچ چيز سر جای خودش نيست و هيچ آدميزادی در جايگاه واقعی خودش قرار ندارد .
مظهر العجائب ؛ يعنی کشوری که چريک های فدايی خلقش - که برای مارکس و لنين سينه ميزدند - اغلب شان فرزندان آيت ا... ها بودند . کمونيست هايش فرزندان فئودال ها ؛ و رهبران حزب کمونيست اش نماز می خواندند و روزه ميگرفتند .
مظهر العجائب ؛ يعنی کشوری که مردمانش با دست خود گور خود را می کنند و بعد گناهش را به گردن امريکا و انگلستان و استعمار و امپرياليزم می اندازند .
مظهر العجائب ؛ يعنی کشوری که مردمانش ؛ صبح مصدقی اند ؛ عصرش توده ای اند ؛ غروبش سلطنت طلب اند ؛ و شامگاهش امت اسلام !
مظهر العجائب يعنی کشوری که از ميان خيل عظيم روشنفکران و سياستمداران و درس خواندگان و اهل تفکرش ؛ مردی از تباری دیگر بيرون ميآيد و بر کرسی رياست جمهوری اش می نشيند .
مظهر العجائب ؛ يعنی مملکتی که مردمش همواره هوار می کشند که : قربان آنکسی که دلش با زبان يکی است ؛ اما خودشان نه تنها دل شان با زبان شان ؛ بلکه دل شان با دل خودشان هم يکی نيست .
مظهر العجائب ؛ يعنی کشوری که مردمش ؛ به هوخشتره و خشايارشاه و اردشير بابکان و شاپور ذوالاکتاف و کمبوجيه و بوعلی سينا و مولانا و زکريای رازی اش مينازند ؛ اما يک کلام در باره آنها نميدانند .
مظهر العجائب ؛ يعنی مملکتی که مردمانش هر سال تنها يک دقيقه کتاب می خوانند اما در همه عرصه های علمی و فلسفی و اقتصادی و تاريخی و سياسی ؛ نه تنها استاد ؛ بلکه فيلسوف اند .
مظهر العجائب ؛ يعنی کشوری که روشنفکرانش ؛ پس از گذشت هشتاد و پنج سال ؛ هنوز بر سر اينکه رضا شاه را انگليسی ها آورده بودند يا نه برای هم شاخ و شانه ميکشند .
مظهر العجائب ؛ يعنی کشوری که مردمانش اگر دو نفر دور هم جمع بشوند حزب تشکيل ميدهند و اگر تعداد شان به سه نفر رسيد انشعاب ميکنند .
مظهر العجائب ؛ يعنی سر زمينی که مردمانش ؛ پس از پنجاه سال ؛ هنوز در جنگ و دعوای اند که رويداد 28 مرداد يک کودتای امريکايی بوده است يا يک قيام ملی .
مظهر العجائب ؛ يعنی کشور رويداد های باور نکردنی و اتفاقات نادر

سوسک و مگس و عشق

tahebonbast — Sat, 23 Sep 2006 09:43:18 GMT

ديشب نصفه هاش بود که تنم خيس از عرق پريدم از خواب
نفس نفس می زدم مث دل گنجشکی که پريده از قفس
فکر می کنم باز خواب ديده بودم
خواب ديدم ميون يه جنگل می دويدم که درختاش ريشه تو آسمان داشتن
و شاخه هاشون فرو رفته بود تو دل زمين
می دويدم که به خدا بگم نکنه خوابش برده و زمين زير و رو شده
خدا اگه يه لحظه حواسش بپره از دور و برش ، به نظرم همه چيز زير و رو بشه
تو ذهنم اومد اگه خدا حواسش پرت بشه و لطافت بارونو بگيره
تن آدم زير قطره هاش سوراخ می شه
خيس از خواب پريدم غلت زدم رو سينه و خوابيدم کف زمين
دستمو باز کردم . گوشمو چسبوندم به سينه ش
به سينه زمين که خودش يه بار به من گفت دلش زير اتاق من می زنه
تالاپ ، تولوپ ...
يه بار زمين به من گفت عاشقه
عاشق ماه شده بود بيچاره ، دلش کوچیک بود و داغ
شب ها به همين خاطر دلش تند می زد و داغ تر
و ماه بی خيال با ستاره ها چشمک بازی می کرد و صورتشو می ماليد به لطافت ابرها
...
تا صبح جير جيرک ترونه می خوند از زشتی معشوقش
جيرجيرک ها و سوسک ها ، چيزی که چشم آدما زشت می بينه به نظرشون خوشگل ترن از همه چيزا
سوسک دنبال جفتی می گرده که سياه تر و بدبوتر باشه ، پشمالو تر و گنده تر باشه
سوسکا حالشون از پروانه ها به هم می خوره
من فکر می کنم هر موجودی به اندازه خودش می فهمه از زندگی
آدم هم می تونه مثل سوسک بنازه به زشتی های معشوقش که فکر می کنه خوشگلی همينه
آدم تا نفهمه آدمه آدم نمی شه انگار
مگسا هم دل کوچیکی دارن
فکر می کنم اندازه کله يه مورچه
مگسا پرواز می کنن
مث کبوترا و عقابا
مگسا عاشق می شن و بی پروا عشق بازی می کنن
مثل اسبا و شيرا
مگسا زمستونا می خوابن
مث خرسای قطبی
مگسا آلودگی ها رو دوست دارن و مزاحمن
مث آدما
آدما می گن از چيزای آلوده بدشون میاد
آدما از چيزای مزاحم هم بدشون میاد
آدما از چيزايی که شبيه خودشونه بدشون میاد
مگس داره به زندگیشو و تخمايی که تو شکمش داره فکر می کنه
مگس داره خودشو از آلودگیاش پاک می کنه
مگس داره نفس می کشه و از زندگیش لذت می بره
شترررررق ...
- کشتمش
دو قطره خون به جا می مونه
از دلی اندازه کله مورچه
مگس می ميره
و انگار هيچ اتفاق مهمی نمی افته و زندگی تو مدار صفر درجه ش می چرخه !
بعضی آدما شبيه مگسن
منتها هيچوقت پرواز نمی کنن
از عشق بازی هم چيزی حاليشون نمی شه
و حتی دلی اندازه کله مورچه هم ندارن
فقط مزاحمن
و با نبودنشون ، هيچ اتفاق مهمی نمی افته و حتی زندگی راحت تر روی مدار صفر درجه ش می چرخه
فقط بدیش اينه که
هيچ مگس کشی اندازه هيکل اين آدما نيست
...
امروز صبح مادر بزرگ از تو قاب عکسش بلند شد رفت لب سماور
از پشت نگاش می کردم مث بچه هایی که گردنشونو کج میگیرن
مادر بزرگ سياه سفيد بود
ماگ چاقم شکمشو فرو داد توی دلش ، کمرش که باريک شد غل خورد تو دست مهربون مادر بزرگ
يه استکان چای داغ با دو حبه قند پيش روم بود
و مادر بزرگ رفته بود توی قابش و داشت زير لب دعا می کرد .
پدر بزرگ از توی قاب عکسش چپ چپ نگاه می کرد و دلش سيگار می خواست
دلم می خواست هردوشون رنگی بودند و بدون قاب عکس
...
پابرهنه روی سنگ فرش باران خورده کف حياط راه رفتن خيلی خوبه
کف پای آدم بايد نفس بکشه
از توی کيسه رفتن خسته می شه طفلک
گاهی فکر می کنم انگشت کوچیک پام يک بچه کوچیکه
که دلش می خواد انگشت شصت پامو بمکه
خواستم بدمش نشد
بيچاره همه چيزهای کوچیک که دلشون چيزای بزرگ می خواد
مثل دل من
امروز کشف کردم رسيدن به دلخواه سخت است حتی اگر چهار انگشت باشه

چتر مرده من !

tahebonbast — Tue, 29 Aug 2006 12:02:18 GMT

داشتم تو دريای افکارم غوطه می خوردم بعد از ظهر
آبش یه کمی سرد بود
شنا هم که بلد نبودم
خدا رو شکر که عمقش زیاد نبود
صدای در که اومد هم خیس بودم وهم لخت
کسی داشت به در می کوبید
بیرون هنوز بارون میبارید
نگام افتاد به جسد بو گرفته چتر
از پنجره داد زدم
- ها ؟

کلمات پيچ در پيچ خورده و نامفهوم در حنجره ام گير کرده باز

من حس می کنم در مغز هر آدمی یه جايی وجود داره که احساساتش رو تبديل به واژه می کنه

اين جای مغز من مشکل داره انگار

مثه گير کردن خر می مونه تو گل
تازه خر که تو گل می مونه عرعر می کنه

اما من فقط گفتم : - ها ؟

خاک بر سرم

صدای کوبيده شدن بر در قطع شد
صدایی به گوشم رسید که :

- کسی خانه نيست انگار ؟

صدا مثل نوازشی بود که رو سری کشيده میشه
من مثه یه تصور مبهم از تمام تنهایی ها گنگ بودم
- مهمون نمی خواید ؟
دست پاچه و کودکانه وار پریدم پای پنجره

- چرا به خدا می خوام خب .

مهمون خوبه

دستانم عجول تر از من چسبيد به در

در قفل بود

گفتم :

- کليد نداری تو ؟

صدای خنده میومد .

با سر کوبيدم به قفل .

کوبيدن خوبه ، فقط کمی درد داره

قفل ، زبونه تو کامش کشيده و دهن واز نمی کنه !

- باز نمی کنيد ؟

سرم خيس بود از رنگ قرمز

گفتم:

- می شه من در بزنم ، شما باز کنيد ؟

و کوبيدم به در مث ديوونه ها

تق تق تق

صدای خنده میومد

نه ، می رفت

صدای خنده انگار دور میشد

بوی چتر مرده میومد

و بوی بارون خيس خورده

روی سينه ام چيزی تکان می خورد

نگاه کردم ديدم کليد پدر سوخته خودشو از گردنم دار زده

آخرين نفس هاش بود

کندمش از ريسمان

انداختمش تو کام قفل

صدايی آمد قييژژژژ وار

در واز شد

سرمو مث جوجه ای که از تخم سر بدر می کنه از در بدر کردم

بیرون بارون می باريد

اون دورها نقطه ای می خنديد ... شايد هم گريه می کرد !

کوچه چپ چپ نگام کرد

دير اومدن خيلی بده

مث زود مردن می مونه

درو بستم

بيرون بارون می باريد
و من

چترم مرده بود.

نامه ای به سید حسن نصرالله ( دبیرکل حزب الله لبنان )

tahebonbast — Mon, 14 Aug 2006 12:04:18 GMT

سيد سلام عليكم
برادر خسته نباشي .
اميدوارم پيروزي تو و اصحابت را به زودي جشن بگيريم .
نامه های حمایت دوستانت از ایران به دستت می رسد ؟
حرف آنها حرف ما هم هست ولي از كجا برايت بگويم سيد ؟
سيد مي خواهم برايت بگويم كه چرا فقط حمايت معنوي مي شوي .
سيد ! میگویند چرا ما چيپس مزمز مي خوريم و روي مبل هاي ايتاليايي كه از يافت آباد با چك كارمندي و با اقساط بيست ساله خريده ايم نشسته ايم و تو را حمايت نمي كنيم .
مي دانم بد مي كنيم . ما بايد به جاي چيپس ، نارنجك و كاتيوشا به خود ببنديم ولي با اين قسط و اجاره ها که مردم ما درگیر آنانند مگر مي شود ؟
سيد مي دانم كه مرزها را بر جوانان ما بسته اند تا به تو ملحق نشوند ، ولي سيد حق بده كه اين مملكت احتياج به دانشجوي آينده ساز دارد نه دانشجوي چريك .
سيد ، ارتش كشورت دوزار نمي ارزد . راستي سيد اگر در كشور من جنگي شود ، برادران تو هیچ پولی را براي بازسازي اش خرج مي كنند ؟ براي ساختنش به كشور من مي آيند ؟ ولي دولت كشور من با پولي كه متعلق به مردمش است ، افغانستان را آباد و در عراق سينما و پارك و فرهنگسرا مي سازد ولي براي بي كاري جوانانش فقط دست به دعا در نماز جمعه بر مي دارد .
سيد اگر سربازان انگليسي ، در عراق ديده شوند ، مردم كشور من مي گويند اينها چه دخلي به جنگ بين آمريكا و عراق دارند . اگر در افغانستان ، سرباز اسپانيايي ببينند ، متهمش مي كنند كه چه ربطی به او دارد ولي اگر ايران در جنگ لبنان و اسراييل شركت كند ، به نظر شما سيد بزرگوار ، ملت بقيه دنيا مثل ملت كشور من نمي گن اين ها را سننه ؟
سيد ، از كجا برايت بگويم ؟ چشم به اعراب دوخته اي ؟ برادر مگر خبر نداري كه اين اعراب پيشرفت كرده اند و انگليسي صحبت مي كنند ؟ ولي سيد اين را هم مطمئنم که خبر نداري مردم كشور من بايد به اجبار عربي بخوانند !
سيد ، وزير دفاع ايران حمايتت نكرد ؟ ولي سيد جان حق بده اگر هر تيري از هر تفنگي بخواهد در يك جاي دنيا شليك شود و ارتش ايران بخواهد وارد عمل شود كه سيد عزيز ، چندي نمي گذرد در اين دنياي خر تو خر كه در هر نقطه اش كسي دارد به خاك كسي تجاوز مي كند ، از ارتش ايران فقط هزاران هزار تابوت مي ماند .
سيد نمي دانم چرا در اين جا كه من زندگي مي كنم هيچكس سر جايش نيست ؟
نماينده هاي من مي خواهند به لبنان بيايند و بهشان اجازه نمي دهند . ولي سيد بهشان بگو ، سنگر شما و جهاد شما ، تصويب قانوني است كه براي هزینه عمل مادر در بیمارستان ، کسی مجبور به تن فروشي نشود . جهاد شما جمع آوری کمکهای مردمی برای تجهیزات بیمارستانی در رودهن است تا عده ای در اثر کمبود آن عذادار عزیزشان نشوند . بهشان یادآوری کن که وظیفه قانونیشان اینست که برای بیمارستانی در مازندران ابتدایی ترین واکسن را تهیه کنند تا بیمار خردسالشان را به تهران حواله ندهند ! قانونی برای بوجود آوردن شرایطی در کشور که کسی براي دیدن بهشت خيالي به دوبي نرود . به آنان بگو چون یقینا خبر ندارند که در بعضی نقاط کشور من ، مردم اگر فقط و فقط ماست بخورند ، می گویند امروز غذای خوبی خوردیم .
به اینان بگو جهاد شما ، تامين امنيت اقتصادي مردم كشورتان است تا پدران كارگرتان هر شب سر از خجالت پايين نياندازند و روزي هفت شيفت كار براي تامين هزينه تحصيل رايگان ( نص صريح قانون اساسي ) بچه هايشان نكنند . بهشان بگو ، عمليات چريكي تان را بگذاريد براي بعد كه جبهه هاي كشوري مان نياز به آنها دارد . بهشان بگو ما راي به شهادتشان نداديم ، راي داديم كه آسايشمان را تامين كنند .
سيد عزيز مي دانم چه مي خواهي بپرسي .
مي خواهي بداني كه نويسندگان نامه های حمایت از شما ، روي مبل ايتاليايي حمايت غير معنوي ات مي كنند يا روي مبليران ؟
ولله من هم خبر ندارم . ولي فكر مي كنم كه هنوز از ايران شما را ساپورت نوشتاري مي كنند و احتمالا روحشان هم خبر ندارد كه سي پي يوي كامپيوترشان را همين صهيونيست ها ساخته اند تا آنها بتوانند براي شما ايميل بزنند ! حتما نمی دانند اتفاقا تراشه های نصب شده روی برد موشکهایی هم که شما ساخته اید و پشت سرهم میراکاوا و آپاچی و ناو جنگی غرق می کنید هم MADE IN USA است . کاش برایشان می گفتی که کاتیوشا هم سلاحی لبنانی نیست. کاش به آنان می گفتی که نارنجک های آمریکایی و روسی است که سینه سربازان اسرائیل را مثل سینهء بلبل سرخ می کند. کاش به آنان می گفتی که تو هم از رایانه های دارای سی.پی.یو های اسرائیلی ، منافع امنیتی صهیونیزم را به چالش کشیده ای و کاش او خودش هم به یادش می آمد که من هم با دیگر دوستانم ، از درون BACKBONE های ایالات متحده برای تو نامه می فرستیم ! حتما هم نمي دانند كه ويندوز سيستمي كه با آن براي شما نامه مي نويسند براي يكی از حاميان بي قيد و شرط اسراييل است وگرنه مطمئن باشيد كه حتما از كبوتر نامه بر استفاده مي كردند .
سيد مي داني درد ما مسلمانها چيست ؟ انتخاب تيترها !
جار مي زنيم اسلام دين محبت و شفقت و پاكي و عرفان و ادب و متانت است ولي تيتر مطلبمان را مي زنيم ، اسلام و شمشير ! اسلام و شهادت ! اسلام و خنجر ! اسلام و نيزه و هر چيزی كه بوي خون و مرگ و جبر و آتش و حد مي دهد و براي نشان دادن اين همه رحم و عاطفه و محبت در دين با كلاشينكف و چفيه با چشمان سياهی كه سفيدي اش را خون گرفته عكس مي اندازيم.
سيد بزرگوار ، روي سر پيامبر خدا خاكستر مي ريختند و تنها لبخندي مي زد و مي گذشت ولي كافي است كه به مسلماني بگويند ، تو فلاني . ببین در عراق و پاکستان و افغانستان و... مسلمان با مسلمان چه می کند ؟
سيد مي دانم كه كار داري و خسته شدي ولي حالا يك سوال من از شما دارم .
سيد تا به حال اسلحه در دست گرفته ای ؟
سيد تا به حال صداي تيري كه از بغل گوشت رد شده باشد ، شنيده اي ؟ سيد مبارزه پشت تريبون رسم اش نيست . اگر حكم الهي و جهاد داري تا از اسلام و دين و ايمان و اعتقاد و خاكت پاسداري كني بايد اسلحه در دست بگيري و در صف اول باشي ، همانطور كه پيامبر و معصومين ما هميشه اولين نفر در صف بودند . سيد ، معصومي را سراغ داري كه از منبر مسجد مكه و مدينه و كوفه و كربلا و شام و نجف و سامرا حكم جهاد به اصحابش داده باشد و خودش در مسجد بماند ؟
سيد تو كه از يك دختر سه ساله كمتر نيستي كه جلوي يزيديان ايستاد و حرفش را زد ؟ يا از زينب كه رو در رو با امويان صحبت كرد و باك اش نبود ؟
سيد مبارزه از پاي منبر رسم مبارزه نيست .
و اما من که هرگاه از وطن سخن گفتم
لبخندي تلخ بر لبان مردمان ديدم

و شنيدم كه در گوش هم نجوا دارند كه:او ديوانه است...

ديگري گفت : تو ما را به غرب زدگي و عرب زدگي محكوم میکني

و ما تو را به باستان زدگي محكوم خواهيم كرد...

با خود نشسته ام و فكر خاك مرا دمي به حال خود وا نمي گذارد

خاك من ، اين سرزمين اهورائي پر از گوهر است

كه امروز يادشان از ما درخواست ميراث داري دارند

خاك من به معناي وسيع كلمه عشق است

اسطوره.....

تاريخ....

از كدامين افتخار خاك پاك آريائيم بنويسم

كه قلم كم مي آورد و چشم گریان مي شود؟...

فردوسي اش سي سال رنج كشيد و شهنامه سرود

تا سندي باشد بر موجوديت فرهنگ ملي و استقلال و هويت ما....

بابكش ، خرمدين بود و سالها در برابر تازيان ايستاد تا تنها به آنان بياموزد ايراني كيست....

فريدونش نيك مرد روزگار بود...

پيامبر خاك من خردمندترين آفريده ي اهورا مزدا ، اشو زرتشت است

هنگامي كه او امد ، جهل رفت و خرد جايگزين شد

نيك منشش ، شاهي كوروش نام بود كه ايران را گسترد و آدميت را تبليغ كرد

و نواي آزادي و حقوق بشر را در آسمان تاريخ طنين انداز كرد
ايران من سرزمين آرشي است كه جان فداي وطن كرد و رفت...

سرزمين ابومسلم و يعقوب ليث و اريو برزن ....

بگويم يا كافيست كه چون من ديوانه شويد؟....

من بر خاك سرزمينم سجده مي برم ،

و در برابر تمام ميراث گذارانش ، اسطوره هاش و اديبانش زانو مي زنم

آري منم يك آريايي

دلم سرشار از عشق به وطن

اسطوره هايش

ميراث گذاران و ميراث هايش

آري من ديوانه ام و اين ديوانگي را مي پرستم

آنان كه نمي دانند مام وطن چيست بگذار عاقل بنمايند و مرا ديوانه خطاب كنند

براي من افتخار است كه ديوانه ي سرزمينم باشم

ميهنم را دوست دارم

پس باز بگوييد كه من ديوانه شده ام....

نامه ای به گروه مبین با تغییرات و اضافات

تاریکی تلخ

tahebonbast — Tue, 01 Aug 2006 04:53:18 GMT

بذار دنیا منو نادیده بگیره
بذار زندگی کمر به خرد کردنم ببنده

بذار آسمان رو سرم آوار بشه
بذار روزگار بازم با من دشمنی کنه

آرزوهامو به باد خزان بسپره ، دلمو بشکنه و پامو زنجیر کنه ...

ولی بازم اونه که شکست خورده ، من سهممو از دنیا میگیرم .

میگن :" خواستن توانستن است" ...

میگن:" تنها کسی نمی تواند که نا امید است".

اما من خواسته ام و نتوانسته ام
مگه میشه کسی نخواد زندگی کنه ؟

نخواد برخیزه و بایسته؟

بازم میگم: " من از سلاله ی درختانم ، تنفس هوای مانده ملولم می کند ... پرنده ای که مرده بود به من پند داد پرواز را به خاطر بسپارم ."

من از سلاله ی درختانم و درختان ایستاده می میرند
قدیما وقتی تو پائیز چشام به برگای زرد و خشکی میفتاد که توی جوب افتادن دلم میگرفت و بغض میکردم.. پیش خودم میگفتم اینا هم مثل من به جرم گناه ناکرده محکوم به فنا شدنن ....
اما حالا دیگه دلم براشون نمیسوزه ... به نظرم برگایی که براحتی خودشونو به دست باد میسپارن تا اونارو به اینجا بکشونه ارزش دلسوزی ندارن .... حالا دیگه دلم برای درخت میسوزه ... که برگاش یکی یکی تنهاش میذارن و میرن و اون مجبوره که تنهایی وایسته و "ایستاده" بمیره .... دست بی روحمو روی پوست خشک و خسته ش میکشم و میگم : منم دارم مثل تو ایستاده میمیرم .... ياد حرفاي قبلم ميفتم .... :
آخه يک وقتايي احساس مي کنم که بايد اين تاريکي تلخو باور کنم ......
يک وقتايي احساس مي کنم که زمان برام متوقف شده ، انگار که هيچ چيز نمي خواد تغيير کنه ، گرچه تغيير مي کنه اما تغييراتي که بيشتر دلمو مي سوزونه.....
دلم از دست بعضي آدماي زندگيم خيلي گرفته ، کاش مي فهميدن چقدر دلم آتش مي گيره از حرفاشون ، کاراشون ......
گاهي دلم مي خواست منم مي تونستم مثل همه آدمايي بشم که شکستن دل ديگري براشون به راحتي آب خوردنه ...... چطوری مي تونن تنها خودشونو موقعيت و منفعت خودشونو ببينن و ديگه هیچ .....
يک وقتايي حتي از خودم هم خسته مي شم ، هميشه مي گم درست مي شه، هميشه مي گم صبر داشته باش ، اندکي صبر سحر نزديک است .......
حالا می خوم از شما بپرسم اي مهربانان ، سحر کجاست ؟
مي دونم ، خوب مي دونم لحظاتي که نزديک سحريم خيلي کند و آروم مي گذرن ، اما انگار زمان اينجا متوقف شده .......
مي گذره اما شرايط سخت تر مي شه .
اصلا نمي دونم چطوریه که تا احساس مي کني روال زندگيت داره ميفته تو راه هموار یهو یه اتفاقي مي افته و همه چيزو بهم مي زنه ......

چقد اين روزا تنهام
روزگار غريبيست نازنين .

بايد کمي قدم بزنم ...

tahebonbast — Sun, 16 Jul 2006 07:50:18 GMT

گاهي اوقات چيزي درون من مي رقصد و پاي کوبي مي کند
من روحم را حبس نکرده ام.
به اينکه انسان عجيبي هستم اعتراف مي کنم !
من گاهی اوقات خدا را در آغوش می کشم.
خدا زياد هم بزرگ نيست چون در آغوش من جا مي شود،
شايد هم آغوش من خيلي بزرگ است.
خدا را که در آغوش مي کشم دچار لرزهاي مقطعي مي شوم . تب مي کنم و هذيان مي گويم.
خدا يکبار به من گفت تو گناهکار مهرباني هستي و من خوب مي دانم که گناهان من چقدر غير قابل بخششند. مي دانم زياد مهمان نخواهم بود.
اینبار شیطان در آغوشم جای میگیرد .
به جرئت و ایستادگی اش مینگرم. او می اندیشید که ذاتش ( که از آتش پاک و بی دود است ) از یک مشت لجن متعفن برتر است.
و در پای این عقیده تا مطرود شدن ایستاد!
شیطان را درود!
انگشت حیرت به دهان، عصیان او را مینگرم که در تمام ملکوت بی همتاست!
درمیان اینهمه ملائکی که گوسپند وار، مطیع و رامند ، شورش او کاری بس بزرگ مینماید... مگر او از جنس این ملائک نبود
؟شیطان را درود!
شیطان را درود که نه چون این " شیطان های معصوم " ترسو و بزدل که حتی عرضه گناه کردن را هم ندارند و پشت نقاب خدایی پناه گرفته اند میماند و نه چون بره ای مطیع ، بی فکر و بی انتخاب، مقلد بی چون و چرای این معصومان پست است!
شیطان را درود!
که به من آموخت ایستادگی را، انتخاب را،
سر خم نکردن در برابر هر آنچه را صحیح نمی پندارم.... ،
عصیان را ، اراده را.....
" آدم بودن"......
چه میگویم؟ آدم " شدن " را...
بر من خرده مگیرید ....
زمان مي گذرد.
همیشه سعی می کنم خوب باشم و همیشه بد می مانم.
باید کمی قدم بزنم تا فکر کنم .
من برای کوچکترین تصمیم گیریها باید قدم بزنم.
مدتی هست که خیلی فکرم مشغوله.
از اینکه چیزی مینویسم احساس بدی بهم دست میده.
من روح خودمو معتاد به زنده بودن کرده ام و از این بابت متاسفم.
و بیشتر از این تاسف میخورم
که روزهایی که سعی می کردم مورچه های سیاه را لگد نکنم
ناخواسته غنچه های بوته گلی را لگدمال کردم.
من اين روزها مدام هذيان مي گويم
آسمان براي من بنفش است .
بايد کمي قدم بزنم ......
( بخشی از این مطلب از وبلاگ شیطانهای معصوم برگرفته شده است )

آه گفتی...

tahebonbast — Sat, 24 Jun 2006 09:52:18 GMT

آه گفتی از مهربانی

دلم این روزها برای یک ذره اش

لک میزند

برای لبخندی که خلوصش به اعماق وجودت

راه می یابد و

گرد غم را از دل می زداید

برای دستی که به گرمی دستت را بفشارد

برای آغوشی که سخاوتمندانه برای تنها لحظاتی

پذیرای پیکری خسته و آزرده باشد

و برای چشمانی که خیره نمیشوند

و نگاهی که آرامش میبخشد

و گاهی از روی خلوص، شاید به زیر انداخته میشود

برای دوستی که حقیقتا دوستت بدارد

تنهایت نگذارد و

اگر رفتی به دنبالت بیاید

برای دوستی که قدر رفاقت را بداند

و تو را به هیچ کس دیگری ترجیح ندهد

و برای دوستی که تو برای او و او برای تو

تا همیشه کافی باشید

تا همیشه

آه گفتی از دوستی

دوستی این روزها به گوهری کمیاب میماند

آنقدر کمیاب که دست نیافتنی می یابیش

حقیقتا دست نیافتنی

دوستی خود یک گوهر است

اما انگار که ارزش خود را بعد از سالها یافته باشد

همانند دوستی که چون فکر میکند

تو دیگر آنطور که شایسته اوست رفتار نمیکنی، قهر میکند،

او هم برای اینکه میان این انسانها ارزش وجودش پایمال نشود

رفته است

از میان انسانها رفته است

اما هستند همیشه افرادی که واله و سرگردان چیزهای کمیابِ دست نیافتنی میشوند

دلم تنگ است

برای نگاهی که تو را آنطور که هستی ببیند

نگاهی که عادلانه بنگرد

برای شعوری که درست قضاوت کند

و برای ادراکی که اجازه بدهد

گاهی برای خودت باشی

گاهی به درون خودت بروی

وشاید

گاهی از هر کس و هر چیز متنفر باشی

و گاهی بدون قید دوست داشته باشی و این دوست داشتن را

به همه دنیا

حتی به یک سنگ

حتی به یک برگ

ابراز کنی

دلم برای کودکیم تنگ است

دلم برای بازی های کودکانه تنگ است

قایم موشک ، دزد و پلیس ، استپ هوا...

دلم برای مدرسه تنگ است

برای رفاقتهای مدرسه ای تنگ است

برای زنگ آخر ، زنگ ورزش ، زنگ تفریح

برای امتحانات ثلث آخر ، معلم علوم ، مبصر کلاس

برای بدها... خوبها...

تخته سیاه گچ بازی ، اخم ناظم

ساندویج نون و پنیرو خیار

دلم برای همه اینها تنگ است

دلم تنگ میشود

دلم سرد میشود

دلم تاریک میشود

چرا وقتی بزرگ میشویم دلمان کوچکتر میشود

چرا زود همه چیز از یادمان میرود

چرا مادر وپدر ها اینقدر زود پیر میشوند

آخر چرا

چرا به هر چه دل میبندی خودش را برایت لوس میکند

میرود

پنهان میشود

دست نیافتنی میشود

آری تازه میفهم

بعد از چند وقت تازه میفهمم

که چرا

لبخند پسرک فال فروش

که در یک چهار راه از گرما سياه مي شود

اينقدر به دلم مینشیند

تازه میفهمم

باورم نمیشود

باورم نمیشود که گاهی از خودم سوال میکردم

چرا ؟

انگار برایم غریبی میکند

یک سلام گرم

یک لبخند دلنشین

انگار برایم غریبی میکند...

دلم میگیرد

از این انسانها

از اینکه حاضرند همه چیز را با هیچ چیز عوض کنند

از اینکه زود فراموش میکنند که چه بود

که چه بودند

که چه هستند

از اینکه به حرفهای من میخندند

از اینکه برایشان عجیب است کسی احساساتی را

که گاهی به لطافت برگ و پاکی باران است

بیان میکند

از اینکه برایشان سخت است به هم عشق بورزند

از اینکه گاهی برایشان خندیدن سخت میشود

از اینکه همه چیز را در ظواهر معنی میکنند

بیزار میشوم

بیزار میشوم از انسانهائی که به راحتی دروغ میگویند

از انسانهائی که کلامشان بوی دوستی میدهد

اما در سر نقشه نابودیت را میشکند

از انسانهائی که همه چیز را برای خود میخواهند

از انسانهائی که همه چیز را ،

همه کس را حق مسلم خود میدانند

از انسانهائی که دل میبازند و زود فراموش میکنند

از خودم بیزار میشوم

از خودم بیزار میشوم که چرا مدت هاست میخواهم

یک کلام ساده را

برای عزیزترین انسانهای زندگیم

به زبان بیاورم

اما نمیتوانم

"مادر دوستت دارم"

"پدر همه چیز من تو هستی"

از خودم بیزار میشوم

مرا عهدیست با جانان .....
........

مرا دریاب

tahebonbast — Mon, 12 Jun 2006 07:52:18 GMT

يک وقتهايي احساس مي کنم که بايد باور کنم ، اين تاريکي تلخ را ......
يک وقتهايي احساس مي کنم که زمان برايم متوقف شده ، انگار که هيچ چيز نمي خواهد تغيير کند ، گرچه تغيير مي کند اما تغييراتي که بيشتر دلم را مي سوزاند.....
دلم از دست بعضي آدمهاي زندگيم خيلي گرفته ،
کاش مي فهميدند چقدر دلم آتش مي گيرد از حرفهايشان ، کارهاشان ......
يک وقتهايي حتي از خودم هم خسته مي شوم ،
هميشه مي گويم درست مي شود، هميشه مي گويم صبر داشته باش ، اندکي صبر سحر نزديک است ...........
و اکنون خودم از شما مي پرسم اي مهربانان ، سحر کجاست ؟
مي دانم ، خوب مي دانم لحظاتي که نزديک سحريم خيلي کند و آرام مي گذرند ، اما انگار زمان اينجا متوقف شده ....... مي گذرد اما شرايط سخت تر مي شود .
اصلا نمي دانم چگونه است که تا احساس مي کني روال زندگيت دارد مي افتد در راه هموار ناگهان اتفاقي مي افتد و همه چيز را برهم مي زند ......
چقدر اين روزها تنهايم ، روزگار غريبيست نازنين .
گاهي دلم مي خواست من هم مي توانستم مثل همه آدمهايي شوم که شکستن دل ديگري برايشان به راحتي آب خوردن است ........
چگونه است که مي توانند تنها خود و موقعيت و منفعت خود را ببينند و ديگر هیچ .....
آدمها خشكند ... حقايق تلخند ..... روياها شوكران !
جوي هاي روان تنگ اند و درختان قطور ضعيف !
مي دانم . من مي دانم . تو هم مي داني ... همه مي دانند ... روزگار عجيبي است !

انسانها در ميان خرابه هايي که زيبايشان مي نامند مي زيند و به آن عشق مي ورزند.
و اينچنين بر حقارت خود دامن مي زنند ...
و من به دور از هياهوي آدمک هاي دل خوش ... همچنان در خود فرو مي روم.
هر چه بيشتر در ميانشان مي زيم دورتر مي شوم و غربيه تر !
آري ... معصوميت كودكيهايم گم شده است ،
اما من هنوز هم همان كودك عاشقم و ساده دل !
و همچنان در انتظار ،
در انتظار ظهور باغی از جنس اقاقیا

که مرا از خود برهاند
من اینجا تنها مانده ام
همه چیز برای من تا بینهایت به ابتذال گرفتار شده است .

به انتظار چه کسی و چه چیزی و چه اتفاقی ؟

پرپر زدنهای مرا ببین ... خداوندا به تو پناه می برم ...

با تمام نا چیزی و بی چیزیم امروز به تو پناه می برم ...

خدای آفریننده من ، تو خود مرا به اینجا فرستاده ای پس خودت راه زندگی را بر من بنمای ....

خدایا ببین که به ابتذال روزهای تو چگونه گرفتار آمده ام که مرا ریشخند بندگانت کرده ای....

راهی برای تو نیست جز هدایت من ....

باید مرا هدایت کنی ...

دیگر خسته ام از ملعبه کودکان به ظاهر زیرکت ...

خدایا مرا با همان " بخشندگی و مهربانیت " که در موردت میگویند فرا بگیر...

خدایا ، من از تمام قرآنت تنها کلمه ای که درک کردم این بود " که تو بخشنده و مهربانی "
تنها ترین و ساده ترین کلامی که آموختم .

حالا نشانم بده ...

این خدای بخشنده مهربان کجاست ؟؟؟؟ چرا من نمیبینمت ؟؟؟

تو مرا ببین .

اینجا .

تنها .

مثل همیشه . تنها تر از همیشه .

زمین خورده تر از تمام دفعات قبل ....

دل کنده از کمک بندگانت . که اگر باری ننهند باری هم کم نمی کنند ...

اینبار مرا از شر بنده هایت دور کن .

واسطه نمی خواهم .

بشنو ، دیگر واسطه نمی خواهم.

احساسم این است که تا انتهای زندگی من راه کوتاهی بیش نیست . مرا هدایت کن و آنگاه بازگردان .

تو را به هیچ ندارم قسمت بدهم .

آخر بگو پس تو کجایی؟؟؟

براستی تو کجایی که من نمی توانم ببینمت .

نه زندگی می خواهم نه پول نه همسر نه مقام و نه هیچ چیز دیگر . من راه زندگی را می خواهم.

مهربان نیستی اگر بر من نبخشی ....

اگر بر من نبخشی مهربان نیستی ....