آی شماهايی که هر روز تکرار می کنيد که اشتباه می کنم . فقط يک روز بياييد به جايم
زندگی کنيد... ببينم اين همه اقتدارتان بر وجودتان کجا گم می شود؟؟؟
...من شکسته ام، درست!
...شادمان نخواهم شد ، بی شک !
کم آورده و وا داده ام ، قبول!
اما اين زندگی من است ... 
شما را چکار ؟
دلسوزيتان را ببريد جای ديگر ، ممنون !
و من هنوز نمی دانم اين همه در پی چه دويده ام . در پی چه می دوم هنوز .         ترجيحم سکوت بوده هميشه برای همين . نبوده اند و نيستند اين کلمات آن چيزهايی که خواسته ام بگويم . و هنوز هم ناگفته باقی گذارده ام . کوچک می شوند همه ی آن چيزها با اين کلمات .اين کلمات ديگر جادويی ندارند . اين کلمات را از اول هم جادويی بود ؟
چه زمانی ؟ کی ؟ در کجای اين همه راهی که من اين همه دويده ام ؟ ... بگذار شک کنم .
بگذار شک کنم به اين که حتی دويده ام . دويده ام ؟ اگر ندويده ام پس چه کاری
کرده ام ؟ ... بگذار شک کنم . من فقط نا راضی بوده ام . از که ؟ از چه کسی ؟ از چه
چيزی ؟ از همه کس شايد . از همه چيز شايد . ... بگذار شک کنم . شايد از
هيچکس و هيچ چيز . شايد فقط از خودم و از همين کلمات ، شايد . چه قدر دلم
می خواست اين همه کلمات را می گفتم . می گفتم و تسکين می يافتم . اما تسکين
نمی يابم . از هيچ چيز تسکين نمی يابم . از همه بيشتر از اين بی قراری . چرا 
بی قرارم اين همه ؟... بگذار شک کنم . بی قرارم من ؟ نيستم . پس چه هستم من؟
وا خورده و تلخ شايد . از چه ؟ از اين همه که بايد می بودم و نيستم ... بگذار شک
کنم . چه می خواستم باشم و نيستم ؟ نه ؛ اين همه همان حرف هايی نبودند ، نيستند که می خواستم ، که بايد می گفتم . اين ها تنها کلماتند ، بی عمق و سرريز . تنها کلمات . بازی سرخوشانه ی کلمات . چه تلخ . تنها بازی سرخوشانه کلمات... بگذار شک کنم ."
مثل شمعی خاموش