روزهاست كه دلم به نوشتن نمیرود ، انگار نوشتن را فراموش كرده ام ، جاي دكمه هاي كيبورد برايم غريب شده است.خوب شايد هم اين نوعي زندگي باشد ، با هست ها زندگي كردن .
به احمق ها مي خندم ، به تمامي فعالين سياسي ، حتي همين راننده هاي تاكسي !! به نت ورک ماركتينگ ها ، به اين ملتي كه در توهم زندگي مي كند ، به ملتي كه دوست دارد بخوابد و ميليونر شود ، دوست دارد توي تاكسي و وبلاگ با بحث سياسي كليه مشكلات مملكتش را حل كند و صبح كه بيدار مي شود توي جوراب هاي كنار شومينه اش پاپانوئل برايش دموكراسي به عيدي آورد ...
من به توهم مي خندم ، به با يادها زندگي كردن ، به در ماوراالطبيعه زندگي كردن ، به در متافيزيك غرق شدن و به در آرزوها خفه شدن .
اگر به خیابان بروی و چشمانت را باز کنی ـ خوب ـ می‌بینی زنان رنگینی را که برای ندیدن نگاه طلب‌کارانه‌ی فرزندانشان، تنشان را به دست‌های زمخت مردان سیاه پوشی می‌سپرند و در دلشان آرزو می‌کنند، اینبار آخرین شب باشد . آخر انها آرزو داشتند مادری باشند برای دختران خودمثل پنجه‌ی آفتاب.
روسپی‌گری در اثر فقر، هدیه‌ای دروغین و تاریک بود.
نه ! انرژی هسته‌ای از نان شب واجب تر نیست .
در کوچه‌های خلوت و ساکت، وقتی خورشید دامنش را روی بام‌های  قدیمی پهن می‌کند، نزدیک به نیمه‌ی روز پسران جوانی را می‌بینی، تکیه داده به دیوار. آنها که تا چند سال پیش در رویاهای روزمره‌ی خود آرزوی بهترین زندگی را داشتند و دلشان می‌خواست با سخت کوشی نان‌آور زندگی ساده‌ی خود باشند، این‌روزها کارشان حمل و نقل حشیش و قرص‌های اکس و تریاک است. گرچه نفس می‌کشند اما با هر تقلایی بیشتر در این باتلاق فرو می‌روند.
بیکاری و اعتیاد، هدیه‌ای دروغین و تاریک بود.
نه ! من انرژی هسته‌ای نمی‌خواهم .
میدان ونک را که رد کنی، به بالای تهران سری‌ بزنی، برج‌هایی را خواهی دید که باورت نمی‌شود در ایران هستی. اگر سری به دریاکنار و خزرشهر و خانه‌دریا بزنی، ویلاهایی خواهی دید که باورت نمی‌شود مردمانی با این ثروت در ایران زندگی می‌کنند. جوانان همین خانه‌ها، غرق در مد و هوس و مدل ماشین‌هایشان گویا در اروپا زندگی ‌می‌کنند. آنها نه مزه‌ی اشک‌هایشان را می‌دانند، نه طعم گس روزهای بی‌خاطره را.
اختلاف طبقاتی، هدیه‌ای دروغین و تاریک بود.
نه ! انرژی هسته‌ای درمان دردهای اجتماعی نیست .
هنوز فریاد‌های بمی‌ها در آسمان بود که لرستان لرزید. چند روزی از نوروز نمی‌گذشت. اینبار اما بایکوت خبری این زلزله، مردم ما را در بی‌خبری حاکمان شریک کرد. آنها دیگر نمی‌خواستند مردم یاد فریاد‌های سودای جان هم‌وطنان‌شان بیافتند. کمکی هم درخواست نشد، چراکه سابقه‌ی به یغما رفتن کمک‌های مردمی به بم، آنها را بدسابقه کرده بود. مردم
ساده‌دل لرستان، فریاد زدند، گریستند، از غم بی‌خانمانی بیهوش شدند؛ اما حتی کسی اشکی برایشان نریخت.
دروغ‌گویی و فساد اداری هدیه‌ای دروغین و تاریک است.
نه ! برای این مردم انرژی هسته‌ای واجب ترین حق مسلم نیست .
اگر بخواهم بنویسم از غمی که در دل‌هاست در این مرزهای گربه‌ای شکل، کلمات شرمسار گناهی می شوند که حاکمان ما به آن معترف نیستند و با غروری  چون دون‌کیشوت به سوی تباهی می‌رانند. اگر بخواهم از فرار جوانان جویای نام و کار به کشورهای دیگر بنویسم ، اگر بخواهم از سقوط ارزش پول ملی بنویسم، اگر بخواهم از خجل شدن صفت ایرانی بودن بنویسم، اگر بخواهم از زندان‌ها و آزادی بنویسم در کشوری که قرنهاست که  مردمانش با وعده و آرزوی فردایی بهتر به زندگی رخوت‌زا و کسل‌کننده‌شان عادت کرده‌اند، کلمه تاب به صف شدن در جمله‌های غمگین را ندارد.
پس بهتر است سکوت کرد و بغض را در دل خالی کرد و این دن‌کیشوت‌های سرمست را گفت:
نه ! من انرژی هسته‌ای  نمی‌خواهم. 
از نظر من ، ما  آزادی و رفاه و دوستی و امید و اقتدار پارسی می‌خواهیم.
راستش را بخواهید
کیک زرد اصلا به کارمان نمی‌آید،
ما عشق و سربلندی نام ایران و غرور می‌خواهیم.
همین.