گاهي اوقات چيزي درون من مي رقصد و پاي کوبي مي کند
من روحم را حبس نکرده ام.
به اينکه انسان عجيبي هستم اعتراف مي کنم !
من گاهی اوقات خدا را در آغوش می کشم.
خدا زياد هم بزرگ نيست چون در آغوش من جا مي شود،
شايد هم آغوش من خيلي بزرگ است.
خدا را که در آغوش مي کشم دچار لرزهاي مقطعي مي شوم . تب مي کنم و هذيان مي گويم.
خدا يکبار به من گفت تو گناهکار مهرباني هستي و من خوب مي دانم که گناهان من چقدر غير قابل  بخششند. مي دانم زياد مهمان نخواهم بود.
اینبار شیطان در آغوشم جای میگیرد .
به جرئت و ایستادگی اش مینگرم. او می اندیشید که ذاتش ( که از آتش پاک و بی دود است ) از یک مشت لجن متعفن برتر است.
و در پای این عقیده تا مطرود شدن ایستاد!
شیطان را درود!
انگشت حیرت به دهان، عصیان او را مینگرم که در تمام ملکوت بی همتاست!
درمیان اینهمه ملائکی که گوسپند وار، مطیع و رامند ، شورش او کاری بس بزرگ مینماید... مگر او از جنس این ملائک نبود
؟شیطان را درود!
شیطان را درود که نه چون این " شیطان های معصوم " ترسو و بزدل که حتی عرضه گناه کردن را هم ندارند و پشت نقاب خدایی پناه گرفته اند میماند و نه چون بره ای مطیع ، بی فکر و بی انتخاب، مقلد بی چون و چرای این معصومان پست است!
شیطان را درود!
که به من آموخت ایستادگی را، انتخاب را،
سر خم نکردن در برابر هر آنچه را صحیح نمی پندارم.... ،
عصیان را ، اراده  را.....
" آدم  بودن"......
چه میگویم؟ آدم " شدن "  را... 
بر من خرده مگیرید ....
زمان مي گذرد.
همیشه سعی می کنم خوب باشم و همیشه بد می مانم.
باید کمی قدم بزنم تا فکر کنم .
من برای کوچکترین تصمیم گیریها باید قدم بزنم.
مدتی هست که خیلی فکرم مشغوله.
از اینکه چیزی مینویسم احساس بدی بهم دست میده.
من روح خودمو معتاد به زنده بودن کرده ام و از این بابت متاسفم.
و بیشتر از این تاسف میخورم
که روزهایی که سعی می کردم مورچه های سیاه را لگد نکنم
ناخواسته غنچه های بوته گلی را لگدمال کردم.
من اين روزها مدام هذيان مي گويم
آسمان براي من بنفش است .
بايد کمي قدم بزنم ......
( بخشی از این مطلب از وبلاگ شیطانهای معصوم برگرفته شده است )