تا حالا شده بشینی و به ۱۰۰۰ تا موضوع بی ربط فکر کنی که هیچ کدوم به هیچ کدوم مربوط  نباشن !؟؟ دیشب دوست داشتم تو يه اتاق بزرگ باشم با ديوارای سفيد سفيد که پنجره اش رو به يه درياچه آروم باز بشه ... بعد برم با حوصله تمام ديواراشو سياهِ سياه کنم . پنجره ها رو ببندم و تو اون تاريکی بشینم و به اندازه ۲۶ سال فکرای چرند بکنم و شایدم فکرای چرند این ۲۶ سال رو تکرار کنم . از خودم سوال یپرسم و خودم جواب بدم . سوالایی که تو این مدت پرسیدم و به نظر خودم جالب بوده  ولی بقیه بهش خندیده بودن  یا خودم خندم گرفته بود و دیدم که فکر بقیه رو حسابی مشغول کرده ! دلم می خواست به همه چیزایی که فکر کرده بودم و نکرده بودم فکر کنم !
به این فکر کنم که اگه عینکمو وردارم ، از دید چشمای ضعیفم زندگی یه توده بی نظم از آدماست که لای نيازهای در هم و بر همشون سلانه سلانه ميدون و ارضا ميشن . اما از نظر خیلیا زندگی مثل اقیانوس میمونه .هر چقدر هم که توش بشاشن بازم زیبا به نظر میرسه.
به این فکر کنم که میشه زير آب گريه کرد یا نه !؟ به اینکه زنگ تفريح خدا باید انتخاب مرده بعدی از لای آدما باشه وقتی دارن آخری رو می تپونن توی خاک . هرچند که روزهای بارانی احتمالا گیج میشه و یادش میره که کی رفت زیر کدوم چتر ؟

به این فکر کنم که کدومو ترجيح ميدادم !؟ ديوونه باشم ولی تو تيمارستان نباشم يا ديوونه نباشم ولی تو تیمارستان باشم !؟
به اینکه اگه زمين صاف بود حتما ميرفتم . به خداوندی خدا قسم که تا آخرش ميرفتم... اما حيف که گرده و هر چقدرم برم نهايتش اينه که ميرسم جايی که الان هستم...
آخه هیچی سخت تر از این نیست که هر روز چیزایی رو ببینی که روحتو با تمام وجود گاز بگیره ، اونوقت حتی نتونی روح بیچارتو از لای دندوناشون بیرون بکشی..!

به اين فکر کنم که اگه ما قبل از تولد ميدونستيم دنيا اين شکليه چند نفرمون قبول ميکردن که به دنيا بيان..!

به اینکه عجب اراده ای دارن اين چاقاله بادوم فروشا ... آخه اگه من بودم تا دونه آخرشو ميخوردم و بدبخت ميشدم!
به اینکه کاش یکی ميتونست به صورت تحليلی یه دلیل بیاره که چرا با اين که پيتزا گرده جعبه ش مربعه!؟
به اینکه کاش یه بز بودم آخه امروز برگا زیر بارون  بدجوری سبز و خوشمزه به نظر میرسیدن .
به این فکر کنم که عشق يا ديوونگيه و يا...عشق نيست . ای بابا ، باز خیالاتی شدم . عشق چی چیه؟! اندازه يه موجود زنده دوسم داشته باشن برام کافيه... آخه تازه حالا که بزرگتر شدم فهميدم قهرمان واقعی کسيه که زيبای خفته رو طوری ببوسه که از خواب بيدار نشه.. تازه فهمیدم که " دوستت دارم" ها دو دسته اند :  يا دروغن  يا دروغهای مصلحتی...فهمیدم راز موفقیت عشق تو اینه که هميشه طوری ببوسی که انگار آخريشه .
به اینکه حرفای قشنگ همه جا پيدا ميشن ... حتی پشت این کهنه ترين صد تومنی دنيا که نوشته:ای مرگ بيا که زندگی ما را کشت...
به این فکر کنم که بعضی وقتا طرف شدن با آدمای بد لازمه... لازمه بفهميم همه مثل خودمون نيستن.

یه جای دیگه چشم به یه کاغذ افتاد . روش نوشته بود :