شهر هرت جايي است که رنگهاي رنگين کمان مکروهند و رنگ سياه مستحب
شهر هرت جايي است که اول ازدواج مي کنند بعد همديگه رو مي شناسن
شهر هرت جايي است که همه بَ دَ ن مگر اينکه خلافش ثابت بشه
شهر هرت جايي است که دوست بعد از شنيدن حرفات بهت مي گه: دوباره لاف زدي؟؟
شهر هرت جايي است که بهشتش زير پاي مادراني است که حقي از زندگي و فرزند و همسر ندارند
شهر هرت جايي است که درختان علل اصلي ترافيکند و بريده مي شوند تا ماشينها راحت تر برانند
شهر هرت جايي است که کودکان زاده مي شوند تا عقده هاي پدرها و مادرهاشان را درمان کنند
شهر هرت جايي است که شوهر ها انگشتر الماس براي زنانشان مي خرند اما حوصله 5 دقيقه قدم زدن را با همسران ندارند
شهر هرت جايي است که همه با هم مساويند و بعضي ها مساوي تر
شهر هرت جايي است که براي مريض شدن و پيش دکتر رفتن حتماْ بايد پارتي داشت
شهر هرت جايي است که با ميلياردها پول بعد از ماهها فقط مي توان براي مردم مصيبت ديده چند چادر برپا کرد
شهر هرت جايي است که خنده عقل را زائل مي کند
شهر هرت جايي است که زن بايد گوشه خونه باشه و البته اون گوشه که آشپزخونه است و بهش مي گن مرواريد در صدف
شهر هرت جايي است که مردم سوار تاکسي مي شن زود برسن سر کار تا کار کنن وپول تاکسيشونو در بيارن
شهر هرت جايي است که 33 بچه کشته مي شن و ماموراي امنيت شهر مي گن: به ما چه. مادر پدرا مي خواستند مواظب بچه هاشون باشند
شهر هرت جاييه که نصف مردمش زير خط فقرن اما سريالاي تلويزيونيشو توي کاخها مي سازن
شهر هرت جايي است که 2 سال بايد بري سربازي تا بليط پاره کردن ياد بگيري
شهر هرت جاييه که موسيقي حرام است حرام
شهر هرت جايي است که گريه محترم و خنده محکومه
شهر هرت جايي است که وطن هرگز مفهومي نداره و باعث ننگه
شهر هرت جايي است که هرگز آنچه را بلدي نبايد به ديگري بياموزي
شهر هرت جايي است که همه شغلها پست و بي ارزشند مگر چند مورد انگشت شمار
شهر هرت جايي است که وقتي مي ري مدرسه کيفتو مي گردن مبادا آينه داشته باشي
شهر هرت جايي است که دوست داشتن و دوست داشته شدن احمقانه، ابلهانه و ... است
شهر هرت جايي است که توي فرودگاه برادر و پدرتو مي توني ببوسي اما همسرتو نه... شهر هرت جايي است که وقتي از دختر مي پرسن مي خواي با اين آقا زندگي کني مي گه: نمي دونم هر چي بابام بگه
شهر هرت جايي است که وقتي مي خواي ازدواج کني 500 نفر ر و دعوت مي کني و شام مي دي تا برن و از بدي و زشتي و نفهمي و بي کلاسي تو کلي حرف بزنن
شهر هرت جايي است که هرگز نمي شه تو پشت بومش رفت مگر اينکه از يک طرفش بيفتي...
خدايا اين شهر چقدر به نظرم آشناست !!!

( این متن توسط یک ایمیل برای من فرستاده شده بود که نمیدونم نویسنده اش کیه؟)

برای آنانی که آمدنشان کلماتم را به تاراج برد ...
نمیدونی چه سخته  میون انبوهی از آدمکان چوبی بایستی و نبودنتو فریاد بزنی ...
مدتهاست به دنبال سکوت گم شده ام آسمان و زمین را بهم میبافم ...
ولی دریغ از یک جرعه ...
نمیدونم چشمام انتظار چه کسی رو میکشه ؟ مگر قراره کسی بیاد ؟
حتی نمیدونم واسه چه کسی کلماتمو بیدار نگه داشته ام .
خودمو گم کرده ام ...
به دنبال کدوم روزنه هستم ؟ چی می خوام ؟ چی می گم ؟
کدوم جاده افکار پراکنده مو به انتها میرسونه ؟ پاهام دیگه رمق لمس کردنو ندارن .
دستامو نمیخونم . اصلا با کلمات بیگانه م . حالا اگه جمله ای هم داشتم کجا می نوشتمش ؟
کاغذام مچاله شده ان و قلم هام خمیده ... تکه های وجودمو لا به لای پیچکها دفن کرده ام ...
و فریادشونو در کشاکش بودن و نبودن حبس کرده ام ...
تک تک سلولهای بدنم محتاج تولدی دوباره ان ...

راستی کاش کسی تنهایی بی نورمونو چراغونی میکرد ... کاش !!!
این روزا اگه کسی بهم نزدیک بشه
یه حسی بهم میگه
بیگانه رو به خونه راه نده ، اون به قصد غارت اومده
نمی دونم چجوری می تونم همه رو دوست داشته باشم ،
همه رو ... زشت و زيبا و مورچه و ديوارو
همه رو دوست داشته باشم و ... و دلبسته به هيچکس نباشم
دلبسته بودن ،  شبيه طنابی در گردن داشتنه
بايد مواظب باشی و گرنه
يا خودت از دست میری يا طناب بيچاره پاره می شه ...
اگه خودت از دست بری ،  دو حالت داره
يا طناب برای هميشه نعش خاطرات تو رو ، آويزون بر خودش حفظ می کنه
و يا از گردن بی جون تو بر گردن تازه نفسی ديگه ای  می افته ...
و اگه طناب پاره بشه ،
یا تو در چاله های تاریک سر در گمی سقوط میکنی
و یا دنبال طنابی دیگر برای آویزان کردن خودت میگردی ....
رسم زندگی همین ست
و رسم عاشقی ...

ما ايرانی ها ؛ مردمی هستيم که شديدا دچار توهم هستيم . و اين توهم - متاسفانه - در همه عرصه های زندگی ما ؛ از عرصه های سياسی و اجتماعی بگير تا قلمروی فرهنگی و تاريخی مان ؛ سايه گسترده است .
دچار توهم هستيم چرا که خيال می کنيم بهترين ؛ با سواد ترين ؛ صبور ترين ؛ آگاه ترين ؛ ريشه دار ترين ؛ تحصيلکرده ترين ؛ دانا ترين ؛ با صفا ترين ؛ و مهربان ترين مردم دنياييم .
دچار توهميم چرا که خيال می کنيم گذشته های بسيار پر افتخاری داشته ايم در حاليکه اگر تاريخ ميهن ما را بدرستی خوانده باشيم - که نخوانده ايم - به وضوح می بينيم که جای چندان افتخاری هم نيست . تاریخ ایران ما را با خون و مرگ نوشته اند ، و اگر لحظه ای از توهم بیرون بیاییم و نگاهی موشکافانه به تاریخمان بیندازیم ، خواهیم دید که در سطر سطر آن خون و بیداد و نامردمی موج می زند .
از چه کسی برايتان سخن بگويم ؟؟
از انوشيروان عادلش !! که بنا به نوشته منابع تاريخی ؛ هشتاد هزار مزدکی را در يک روز قتل عام کرد ؟؟ اما براستی جرم مزدک چه بود ؟
نويسنده " زين الاخبار " ميگويد : مزدک ميگفت : خدای عز و جل ؛ روزی خلق اندر اين زمين نهاده است وبخشش پديد بکرده است ؛ از توانگران ببايد ستد و به درويشان ببايد داد تا همه راست گردند .
از بابک خرم دين بگويم که علم طغيان عليه تازيان اشغالگر بر افراشت و سرانجام با خدعه و نيرنگ يک ايرانی - افشين - به چنگ خليفه اسلامی افتاد و جنبش خرمدينان در دريايی از خون ايرانيان غرقه شد ؟؟
از شاه عباس کبيرش ! بگويم که انديشمندان و خرد ورزان ميهن مان را از بار شمشير آبدار سبکبار ميکرد و خود را " کلب آستان علی " ميدانست ؟؟؟
از نادر شاهش که هفتاد من چشم از مردم شيروان - يعنی مردمی که توانايی پرداخت ماليات نداشتند - بيرون آورد و در يزد و کرمان و خوارزم و خوی و سلماس وفارس ؛ از سر های بيگناهان و فقيران کله منار ساخت ؟؟
از پدر کشی ها و برادر کشی ها و فرزند کشی های شاهان و اميران و حاکمان و سلاطين و قدرتمداران و مسند نشينان ؟؟؟
ما ايرانی ها ؛ چون دچار توهم هستيم ؛ هيچگونه نقدی را تاب نمی آوريم و نقد را با دشنام پاسخ ميگوييم .
ما خيال می کنيم فرهنگ مان پر بار ترين فرهنگ جهان ؛ دين مان بهترين دين گيتی ؛ کشورمان زيبا ترين کشور دنيا ؛ فرزندان مان زيبا ترين و سر براه ترين فرزندان عالم ؛ و خودمان بهترين پديده های خلقت هستيم .
اين توهم که ريشه در هستی چند هزار ساله مان دارد ؛ متاسفانه ؛ در ميان رهبران مان ؛ در ميان برگزيدگان مان ؛ در ميان شاهان و اميران و حاکمان و مسند نشينان مان ؛ همواره ؛ بيش از مردم عادی نمود داشته است .
ما ملت شگفت انگيزی هستيم و هيچ چيز شگفت انگيز تر از اين نيست که همواره در گرداب بلا و مصيبت و محنت غرقه ايم ؛ اما اين توهم لعنتی دست از سرمان بر نميدارد 
یاد سعيدی سيرجانی بخير ؛ يعنی همان نويسنده ای که وقتی چهارده - پانزده سال پيش به امريکا رفته بود ؛ ما داد و هوارمان در آمده بود که مامور حکومتی است و همان نويسنده ای که در زندان با آن وضع فجيع به قتل رسيد . سعيدی سيرجانی ؛ از ايران به عنوان " مظهر العجائب " ياد ميکرد .
مظهر العجائب ؛ يعنی کشوری که در آن اتفاقات نادر روی ميدهد :
يعنی کشوری که هيچ چيز سر جای خودش نيست و هيچ آدميزادی در جايگاه واقعی خودش قرار ندارد .
مظهر العجائب ؛ يعنی کشوری که چريک های فدايی خلقش - که برای مارکس و لنين سينه ميزدند - اغلب شان فرزندان آيت ا... ها بودند . کمونيست هايش فرزندان فئودال ها ؛ و رهبران حزب کمونيست اش نماز می خواندند و روزه ميگرفتند .
مظهر العجائب ؛ يعنی کشوری که مردمانش با دست خود گور خود را می کنند و بعد گناهش را به گردن امريکا و انگلستان و استعمار و امپرياليزم می اندازند .
مظهر العجائب ؛ يعنی کشوری که مردمانش ؛ صبح مصدقی اند ؛ عصرش توده ای اند ؛ غروبش سلطنت طلب اند ؛ و شامگاهش امت اسلام !
مظهر العجائب يعنی کشوری که از ميان خيل عظيم روشنفکران و سياستمداران و درس خواندگان و اهل تفکرش ؛ مردی از تباری دیگر  بيرون ميآيد و بر کرسی رياست جمهوری اش می نشيند .
مظهر العجائب ؛ يعنی مملکتی که مردمش همواره هوار می کشند که : قربان آنکسی که دلش با زبان يکی است ؛ اما خودشان نه تنها دل شان با زبان شان ؛ بلکه دل شان با دل خودشان هم يکی نيست .
مظهر العجائب ؛ يعنی کشوری که مردمش ؛ به هوخشتره و خشايارشاه و اردشير بابکان و شاپور ذوالاکتاف و کمبوجيه و بوعلی سينا و مولانا و زکريای رازی اش مينازند ؛ اما يک کلام در باره آنها نميدانند .
مظهر العجائب ؛ يعنی مملکتی که مردمانش هر سال تنها يک دقيقه کتاب می خوانند اما در همه عرصه های علمی و فلسفی و اقتصادی و تاريخی و سياسی ؛ نه تنها استاد ؛ بلکه فيلسوف اند .
مظهر العجائب ؛ يعنی کشوری که روشنفکرانش ؛ پس از گذشت هشتاد و پنج سال ؛ هنوز بر سر اينکه رضا شاه را انگليسی ها آورده بودند يا نه برای هم شاخ و شانه ميکشند .
مظهر العجائب ؛ يعنی کشوری که مردمانش اگر دو نفر دور هم جمع بشوند حزب تشکيل ميدهند و اگر تعداد شان به سه نفر رسيد انشعاب ميکنند .
مظهر العجائب ؛ يعنی سر زمينی که مردمانش ؛ پس از پنجاه سال ؛ هنوز در جنگ و دعوای اند که رويداد 28 مرداد يک کودتای امريکايی بوده است يا يک قيام ملی .
مظهر العجائب ؛ يعنی کشور رويداد های باور نکردنی و اتفاقات نادر 

سيد سلام عليكم
برادر خسته نباشي .
اميدوارم پيروزي تو و اصحابت را به زودي جشن بگيريم .
نامه های حمایت دوستانت از ایران به دستت می رسد ؟
حرف آنها حرف ما هم هست ولي از كجا برايت بگويم سيد ؟
سيد مي خواهم برايت بگويم كه چرا فقط حمايت معنوي مي شوي .
سيد ! میگویند چرا ما چيپس مزمز مي خوريم و روي مبل هاي ايتاليايي كه از يافت آباد با چك كارمندي و با اقساط بيست ساله خريده ايم نشسته ايم و تو را حمايت نمي كنيم .
مي دانم بد مي كنيم . ما بايد به جاي چيپس ، نارنجك و كاتيوشا به خود ببنديم ولي با اين قسط  و اجاره ها که مردم ما درگیر آنانند مگر مي شود ؟
سيد مي دانم كه مرزها را بر جوانان ما بسته اند تا به تو ملحق نشوند ، ولي سيد حق بده كه اين مملكت احتياج به دانشجوي آينده ساز دارد نه دانشجوي چريك .
سيد ، ارتش كشورت دوزار نمي ارزد . راستي سيد اگر در كشور من جنگي شود ، برادران تو هیچ پولی را براي بازسازي اش خرج مي كنند ؟ براي ساختنش به كشور من مي آيند ؟ ولي دولت كشور من با پولي كه متعلق به مردمش است ، افغانستان را آباد و در عراق سينما و پارك و فرهنگسرا مي سازد ولي براي بي كاري جوانانش فقط دست به دعا در نماز جمعه بر مي دارد .
سيد اگر سربازان انگليسي ، در عراق ديده شوند ، مردم كشور من مي گويند اينها چه دخلي به جنگ بين آمريكا و عراق دارند . اگر در افغانستان ، سرباز اسپانيايي ببينند ، متهمش مي كنند كه چه ربطی به او دارد ولي اگر ايران در جنگ لبنان و اسراييل شركت كند ، به نظر شما سيد بزرگوار ، ملت بقيه دنيا مثل ملت كشور  من نمي گن اين ها را سننه ؟
سيد ، از كجا برايت بگويم ؟ چشم به اعراب دوخته اي ؟ برادر مگر خبر نداري كه اين اعراب پيشرفت كرده اند و انگليسي صحبت مي كنند ؟ ولي سيد اين را هم مطمئنم که خبر نداري مردم كشور من بايد به اجبار عربي بخوانند !
سيد ، وزير دفاع ايران حمايتت نكرد ؟ ولي سيد جان حق بده اگر هر تيري از هر تفنگي بخواهد در يك جاي دنيا شليك شود و ارتش ايران بخواهد وارد عمل شود كه سيد عزيز ، چندي نمي گذرد در اين دنياي خر تو خر  كه در هر نقطه اش كسي دارد به خاك كسي تجاوز مي كند ، از ارتش ايران فقط هزاران هزار تابوت مي ماند .
سيد نمي دانم چرا در اين جا كه من زندگي مي كنم هيچكس سر جايش نيست ؟
نماينده هاي من مي خواهند به لبنان بيايند و بهشان اجازه نمي دهند . ولي سيد بهشان بگو ، سنگر شما و جهاد شما ، تصويب قانوني است كه براي هزینه عمل مادر در بیمارستان ، کسی مجبور به تن فروشي نشود . جهاد شما جمع آوری کمکهای مردمی برای تجهیزات بیمارستانی در رودهن است تا عده ای در اثر کمبود آن عذادار عزیزشان نشوند  .  بهشان یادآوری کن که وظیفه قانونیشان  اینست که برای بیمارستانی در مازندران ابتدایی ترین واکسن را تهیه کنند تا بیمار خردسالشان را به تهران حواله ندهند ! قانونی برای بوجود آوردن شرایطی در کشور که کسی براي دیدن بهشت خيالي  به دوبي نرود . به آنان بگو چون یقینا خبر ندارند که در بعضی نقاط کشور من ، مردم اگر فقط و فقط ماست بخورند ، می گویند امروز غذای خوبی خوردیم .
به اینان بگو جهاد شما ، تامين امنيت اقتصادي مردم كشورتان است تا پدران كارگرتان هر شب سر از خجالت  پايين نياندازند  و روزي هفت شيفت كار براي تامين هزينه تحصيل رايگان ( نص صريح قانون اساسي ) بچه هايشان نكنند . بهشان بگو ، عمليات چريكي تان را بگذاريد براي بعد كه جبهه هاي كشوري مان نياز به آنها دارد . بهشان بگو ما راي به شهادتشان نداديم ، راي داديم كه آسايشمان را تامين كنند . 
سيد عزيز مي دانم چه مي خواهي بپرسي .
مي خواهي بداني كه نويسندگان نامه های حمایت از شما ، روي مبل ايتاليايي حمايت غير معنوي ات مي كنند يا روي مبليران ؟
ولله من هم خبر ندارم . ولي فكر مي كنم كه هنوز از ايران شما را ساپورت نوشتاري مي كنند و احتمالا روحشان هم خبر ندارد كه سي پي يوي كامپيوترشان را همين صهيونيست ها ساخته اند تا آنها بتوانند براي شما ايميل بزنند ! حتما نمی دانند اتفاقا تراشه های نصب شده روی برد موشکهایی هم که شما ساخته اید و پشت سرهم میراکاوا و آپاچی و ناو جنگی غرق می کنید هم MADE IN USA است . کاش برایشان می گفتی که کاتیوشا هم سلاحی لبنانی نیست. کاش به آنان می گفتی که نارنجک های آمریکایی و روسی است که سینه سربازان اسرائیل را مثل سینهء بلبل سرخ می کند. کاش به آنان می گفتی که تو هم از رایانه های دارای سی.پی.یو های اسرائیلی ، منافع امنیتی صهیونیزم را به چالش کشیده ای و کاش او خودش هم به یادش می آمد که من هم با دیگر دوستانم ، از درون BACKBONE های ایالات متحده برای تو نامه می فرستیم ! حتما هم نمي دانند كه ويندوز سيستمي كه با آن براي شما نامه مي نويسند براي يكی از حاميان بي قيد و شرط اسراييل است وگرنه مطمئن باشيد كه حتما از كبوتر نامه بر استفاده مي كردند .
سيد مي داني درد ما مسلمانها چيست ؟ انتخاب تيترها !
جار مي زنيم اسلام دين محبت و شفقت و پاكي و عرفان و ادب و متانت است ولي تيتر مطلبمان را مي زنيم ، اسلام و شمشير ! اسلام و شهادت ! اسلام و خنجر ! اسلام و نيزه و هر چيزی  كه بوي خون و مرگ و جبر و آتش و حد مي دهد و براي نشان دادن اين همه رحم و عاطفه و محبت در دين با كلاشينكف و چفيه با چشمان سياهی كه سفيدي اش را خون گرفته عكس مي اندازيم.
سيد بزرگوار ، روي سر پيامبر خدا خاكستر مي ريختند و تنها لبخندي مي زد و مي گذشت ولي كافي است كه به مسلماني بگويند ، تو فلاني . ببین در عراق و پاکستان و افغانستان و... مسلمان با مسلمان چه می کند ؟
سيد مي دانم كه كار داري و خسته شدي ولي حالا يك سوال من از شما دارم .
سيد تا به حال اسلحه در دست گرفته ای ؟
سيد تا به حال صداي تيري كه از بغل گوشت رد شده باشد ، شنيده اي ؟ سيد مبارزه پشت تريبون رسم اش نيست . اگر حكم الهي و جهاد داري تا از اسلام و دين و ايمان و اعتقاد و خاكت پاسداري كني بايد اسلحه در دست بگيري و در صف اول باشي ، همانطور كه پيامبر و معصومين ما هميشه اولين نفر در صف بودند . سيد ، معصومي را سراغ داري كه از منبر مسجد مكه و مدينه و كوفه و كربلا و شام و نجف و سامرا حكم جهاد به اصحابش داده باشد و خودش در مسجد بماند ؟
سيد تو كه از يك دختر سه ساله كمتر نيستي كه جلوي يزيديان ايستاد و حرفش را زد ؟ يا از زينب كه رو در رو با امويان صحبت كرد و باك اش نبود ؟
سيد مبارزه از پاي منبر رسم مبارزه نيست .
و اما من که هرگاه از وطن سخن گفتم
لبخندي تلخ بر لبان مردمان ديدم

و شنيدم كه در گوش هم نجوا دارند كه:او ديوانه است... 

ديگري گفت : تو ما را به غرب زدگي و عرب زدگي محكوم میکني

و ما  تو را به باستان زدگي محكوم خواهيم كرد... 

با خود نشسته ام و فكر خاك مرا دمي به حال خود وا نمي گذارد

خاك من ، اين سرزمين اهورائي پر از گوهر است

كه امروز يادشان از ما درخواست ميراث داري دارند 

خاك من به معناي وسيع كلمه عشق است

اسطوره.....

تاريخ....

از كدامين افتخار خاك پاك آريائيم بنويسم

كه قلم كم مي آورد و چشم گریان مي شود؟... 

فردوسي اش سي سال رنج كشيد و شهنامه سرود

تا سندي باشد بر موجوديت فرهنگ ملي و استقلال و هويت ما.... 

بابكش ، خرمدين بود و سالها در برابر تازيان ايستاد تا تنها به آنان بياموزد ايراني كيست....

فريدونش نيك مرد روزگار بود... 

پيامبر خاك من خردمندترين آفريده ي اهورا مزدا ، اشو زرتشت است

هنگامي كه او امد ، جهل رفت و خرد جايگزين شد 

نيك منشش ، شاهي كوروش نام بود كه ايران را گسترد و آدميت را تبليغ كرد

و نواي آزادي و حقوق بشر را در آسمان تاريخ طنين انداز كرد
ايران من سرزمين آرشي است كه جان فداي وطن كرد و رفت...

سرزمين ابومسلم و يعقوب ليث و اريو برزن ....

بگويم يا كافيست كه چون من ديوانه شويد؟.... 

من بر خاك سرزمينم سجده مي برم ،

و در برابر تمام ميراث گذارانش ، اسطوره هاش و اديبانش زانو مي زنم

آري منم يك آريايي

دلم سرشار از عشق به وطن

اسطوره هايش

ميراث گذاران و ميراث هايش 

آري من ديوانه ام و اين ديوانگي را مي پرستم

آنان كه نمي دانند مام وطن چيست بگذار عاقل بنمايند و مرا ديوانه  خطاب كنند

                                      براي من افتخار است كه ديوانه ي سرزمينم باشم

ميهنم را دوست دارم

پس باز بگوييد كه من ديوانه شده ام....

 نامه ای به گروه مبین با تغییرات و اضافات

من از سلاله ی درختانم و درختان ایستاده می میرند
قدیما وقتی تو پائیز چشام به برگای زرد و خشکی میفتاد که توی جوب افتادن دلم میگرفت و بغض میکردم..  پیش خودم میگفتم اینا هم مثل من به جرم گناه ناکرده محکوم به فنا شدنن ....
اما حالا دیگه دلم براشون نمیسوزه ... به نظرم برگایی که براحتی خودشونو به  دست باد میسپارن تا اونارو به اینجا بکشونه ارزش دلسوزی ندارن .... حالا دیگه دلم برای درخت میسوزه ... که برگاش یکی یکی تنهاش میذارن و میرن و اون مجبوره که تنهایی وایسته و "ایستاده" بمیره .... دست بی روحمو روی پوست خشک و خسته ش میکشم و میگم : منم دارم مثل تو ایستاده میمیرم .... ياد حرفاي قبلم ميفتم .... :
آخه يک وقتايي احساس مي کنم که بايد اين تاريکي تلخو باور کنم ......
يک وقتايي احساس مي کنم که زمان برام متوقف شده ، انگار که هيچ چيز نمي خواد تغيير کنه ، گرچه تغيير مي کنه اما تغييراتي که بيشتر دلمو مي سوزونه..... 
دلم از دست بعضي آدماي زندگيم خيلي گرفته ، کاش مي فهميدن  چقدر دلم آتش مي گيره از حرفاشون ، کاراشون ......
گاهي دلم مي خواست منم مي تونستم مثل همه آدمايي بشم که شکستن دل ديگري براشون به راحتي آب خوردنه ...... چطوری مي تونن تنها خودشونو موقعيت و منفعت خودشونو ببينن و ديگه هیچ .....
يک وقتايي حتي از خودم هم خسته مي شم ، هميشه مي گم درست مي شه، هميشه مي گم صبر داشته باش ، اندکي صبر سحر نزديک است .......
حالا می خوم از شما بپرسم اي مهربانان ، سحر کجاست ؟
مي دونم ، خوب مي دونم لحظاتي که نزديک سحريم خيلي کند و آروم مي گذرن ، اما انگار زمان اينجا متوقف شده .......
مي گذره اما شرايط سخت تر مي شه .
اصلا نمي دونم چطوریه که تا احساس مي کني روال زندگيت داره ميفته تو راه هموار یهو یه اتفاقي مي افته و همه چيزو بهم مي زنه ......

چقد اين روزا تنهام 
روزگار غريبيست نازنين .

آه گفتی از مهربانی

دلم این روزها برای یک ذره اش

لک میزند

برای لبخندی که خلوصش به اعماق وجودت

راه می یابد و

 گرد غم را از دل می زداید

برای دستی که به گرمی دستت را بفشارد

برای آغوشی  که سخاوتمندانه برای تنها لحظاتی

پذیرای پیکری خسته و آزرده باشد

و برای چشمانی که خیره نمیشوند

و نگاهی که آرامش میبخشد

و گاهی از روی خلوص، شاید به زیر انداخته میشود

برای دوستی که حقیقتا دوستت بدارد

تنهایت نگذارد و

اگر رفتی به دنبالت بیاید

برای دوستی که قدر رفاقت را بداند

و تو را به هیچ کس دیگری ترجیح ندهد

و برای دوستی که تو برای او و او برای تو

تا همیشه کافی باشید

تا همیشه

آه گفتی از دوستی

دوستی این روزها به گوهری کمیاب میماند

آنقدر کمیاب که دست نیافتنی می یابیش

حقیقتا دست نیافتنی

دوستی خود یک گوهر است

اما انگار که ارزش خود را بعد از سالها یافته باشد

همانند دوستی که چون فکر میکند

تو دیگر آنطور که  شایسته  اوست رفتار نمیکنی، قهر میکند،

او هم برای اینکه میان این انسانها ارزش وجودش پایمال نشود

رفته است

از میان انسانها رفته است

اما هستند همیشه افرادی که واله و سرگردان چیزهای کمیابِ دست نیافتنی میشوند

دلم تنگ است

دلم تنگ است

برای نگاهی که تو را آنطور که هستی ببیند

نگاهی که عادلانه بنگرد

برای شعوری که درست قضاوت کند

و برای ادراکی که اجازه بدهد

گاهی برای خودت باشی

گاهی به درون خودت بروی

وشاید

گاهی از هر کس و هر چیز متنفر باشی

و گاهی بدون قید دوست داشته باشی و این دوست داشتن را

به همه دنیا

حتی به یک سنگ

حتی به یک برگ

ابراز کنی

دلم برای کودکیم تنگ است

دلم برای بازی های کودکانه تنگ است

قایم موشک ، دزد و پلیس ، استپ هوا...

دلم برای مدرسه تنگ است

برای رفاقتهای مدرسه ای تنگ است 

برای زنگ آخر ، زنگ ورزش ،  زنگ تفریح 

 برای امتحانات ثلث آخر ، معلم علوم ، مبصر کلاس 

برای بدها... خوبها...

تخته سیاه گچ بازی ، اخم ناظم

ساندویج نون و پنیرو خیار

دلم برای همه اینها تنگ است

دلم تنگ میشود

دلم سرد میشود

دلم تاریک میشود

چرا وقتی بزرگ میشویم دلمان کوچکتر میشود

چرا زود همه چیز از یادمان میرود

چرا مادر وپدر ها اینقدر زود پیر میشوند

آخر چرا

چرا به هر چه دل میبندی خودش را برایت لوس میکند

میرود

پنهان میشود

دست نیافتنی میشود

آری تازه میفهم

بعد از چند وقت تازه میفهمم

که چرا

لبخند پسرک فال فروش

که در یک چهار راه از گرما سياه مي شود 

اينقدر به دلم مینشیند

تازه میفهمم

باورم نمیشود

باورم نمیشود که گاهی از خودم سوال میکردم

چرا ؟

انگار برایم غریبی میکند

یک سلام گرم

یک لبخند دلنشین

انگار برایم غریبی میکند...

دلم میگیرد

از این انسانها

از اینکه حاضرند همه چیز را با هیچ چیز عوض کنند

از اینکه زود فراموش میکنند که چه بود

که چه بودند

که چه هستند

از اینکه به حرفهای من میخندند

از اینکه برایشان عجیب است کسی احساساتی را

که گاهی به لطافت برگ و پاکی باران است

بیان میکند

از اینکه برایشان سخت است به هم عشق بورزند

از اینکه گاهی برایشان خندیدن سخت میشود

از اینکه همه چیز را در ظواهر معنی میکنند

بیزار میشوم

بیزار میشوم از انسانهائی که به راحتی دروغ میگویند

از انسانهائی که کلامشان بوی دوستی میدهد

اما در سر نقشه نابودیت را میشکند

از انسانهائی که همه چیز را برای خود میخواهند

از انسانهائی که همه چیز را ،

همه کس را حق مسلم خود میدانند

از انسانهائی که دل میبازند و زود فراموش میکنند

از خودم بیزار میشوم  

از خودم بیزار میشوم  که چرا مدت هاست میخواهم

یک کلام ساده را

برای عزیزترین انسانهای زندگیم

به زبان بیاورم

اما نمیتوانم 

"مادر دوستت دارم"

"پدر همه چیز من تو هستی" 

از خودم بیزار میشوم

از خودم بیزار میشوم 

مرا عهدیست با جانان .....
                                ........

روزهاست كه دلم به نوشتن نمیرود ، انگار نوشتن را فراموش كرده ام ، جاي دكمه هاي كيبورد برايم غريب شده است.خوب شايد هم اين نوعي زندگي باشد ، با هست ها زندگي كردن .
به احمق ها مي خندم ، به تمامي فعالين سياسي ، حتي همين راننده هاي تاكسي !! به نت ورک ماركتينگ ها ، به اين ملتي كه در توهم زندگي مي كند ، به ملتي كه دوست دارد بخوابد و ميليونر شود ، دوست دارد توي تاكسي و وبلاگ با بحث سياسي كليه مشكلات مملكتش را حل كند و صبح كه بيدار مي شود توي جوراب هاي كنار شومينه اش پاپانوئل برايش دموكراسي به عيدي آورد ...
من به توهم مي خندم ، به با يادها زندگي كردن ، به در ماوراالطبيعه زندگي كردن ، به در متافيزيك غرق شدن و به در آرزوها خفه شدن .
اگر به خیابان بروی و چشمانت را باز کنی ـ خوب ـ می‌بینی زنان رنگینی را که برای ندیدن نگاه طلب‌کارانه‌ی فرزندانشان، تنشان را به دست‌های زمخت مردان سیاه پوشی می‌سپرند و در دلشان آرزو می‌کنند، اینبار آخرین شب باشد . آخر انها آرزو داشتند مادری باشند برای دختران خودمثل پنجه‌ی آفتاب.
روسپی‌گری در اثر فقر، هدیه‌ای دروغین و تاریک بود.
نه ! انرژی هسته‌ای از نان شب واجب تر نیست .
در کوچه‌های خلوت و ساکت، وقتی خورشید دامنش را روی بام‌های  قدیمی پهن می‌کند، نزدیک به نیمه‌ی روز پسران جوانی را می‌بینی، تکیه داده به دیوار. آنها که تا چند سال پیش در رویاهای روزمره‌ی خود آرزوی بهترین زندگی را داشتند و دلشان می‌خواست با سخت کوشی نان‌آور زندگی ساده‌ی خود باشند، این‌روزها کارشان حمل و نقل حشیش و قرص‌های اکس و تریاک است. گرچه نفس می‌کشند اما با هر تقلایی بیشتر در این باتلاق فرو می‌روند.
بیکاری و اعتیاد، هدیه‌ای دروغین و تاریک بود.
نه ! من انرژی هسته‌ای نمی‌خواهم .
میدان ونک را که رد کنی، به بالای تهران سری‌ بزنی، برج‌هایی را خواهی دید که باورت نمی‌شود در ایران هستی. اگر سری به دریاکنار و خزرشهر و خانه‌دریا بزنی، ویلاهایی خواهی دید که باورت نمی‌شود مردمانی با این ثروت در ایران زندگی می‌کنند. جوانان همین خانه‌ها، غرق در مد و هوس و مدل ماشین‌هایشان گویا در اروپا زندگی ‌می‌کنند. آنها نه مزه‌ی اشک‌هایشان را می‌دانند، نه طعم گس روزهای بی‌خاطره را.
اختلاف طبقاتی، هدیه‌ای دروغین و تاریک بود.
نه ! انرژی هسته‌ای درمان دردهای اجتماعی نیست .
هنوز فریاد‌های بمی‌ها در آسمان بود که لرستان لرزید. چند روزی از نوروز نمی‌گذشت. اینبار اما بایکوت خبری این زلزله، مردم ما را در بی‌خبری حاکمان شریک کرد. آنها دیگر نمی‌خواستند مردم یاد فریاد‌های سودای جان هم‌وطنان‌شان بیافتند. کمکی هم درخواست نشد، چراکه سابقه‌ی به یغما رفتن کمک‌های مردمی به بم، آنها را بدسابقه کرده بود. مردم
ساده‌دل لرستان، فریاد زدند، گریستند، از غم بی‌خانمانی بیهوش شدند؛ اما حتی کسی اشکی برایشان نریخت.
دروغ‌گویی و فساد اداری هدیه‌ای دروغین و تاریک است.
نه ! برای این مردم انرژی هسته‌ای واجب ترین حق مسلم نیست .
اگر بخواهم بنویسم از غمی که در دل‌هاست در این مرزهای گربه‌ای شکل، کلمات شرمسار گناهی می شوند که حاکمان ما به آن معترف نیستند و با غروری  چون دون‌کیشوت به سوی تباهی می‌رانند. اگر بخواهم از فرار جوانان جویای نام و کار به کشورهای دیگر بنویسم ، اگر بخواهم از سقوط ارزش پول ملی بنویسم، اگر بخواهم از خجل شدن صفت ایرانی بودن بنویسم، اگر بخواهم از زندان‌ها و آزادی بنویسم در کشوری که قرنهاست که  مردمانش با وعده و آرزوی فردایی بهتر به زندگی رخوت‌زا و کسل‌کننده‌شان عادت کرده‌اند، کلمه تاب به صف شدن در جمله‌های غمگین را ندارد.
پس بهتر است سکوت کرد و بغض را در دل خالی کرد و این دن‌کیشوت‌های سرمست را گفت:
نه ! من انرژی هسته‌ای  نمی‌خواهم. 
از نظر من ، ما  آزادی و رفاه و دوستی و امید و اقتدار پارسی می‌خواهیم.
راستش را بخواهید
کیک زرد اصلا به کارمان نمی‌آید،
ما عشق و سربلندی نام ایران و غرور می‌خواهیم.
همین.

کبری تصمیم گرفته دیگر کتابش را زیر هیچ درختی گم نکند . مشقش را زود بنویسد . زود هم بخوابد و روزهای بارانی بجای قدم زدن در خیابان ، در خانه بنشیند . بنشیند تا شاید خواستگارها یکی یکی به سراغش بیایند . دختر عاقل کسی است که زود عاشق نشود... !
عمو زنجیر باف پشت کوه ها مانده و خوابش برده و با هیچ صدایی نمی آید . سارا دنبال دارا می گردد  که مبادا در نداری روزهای زندگی از خوشی های آن عقب بماند .
پسر شجاع مدتی است در هیچ کارتونی نقش بازی نمی کند . به گمانم عاشق شده باشد .
باربی هنوز جفتش را پیدا نکرده و دائم در حال رژیم لاغری است .
حاج زنبور عسل تمام دنیا را بدنبال مادرش گشته و اسمش در کتاب رکوردهای پرواز ثبت شده است و همین روزهاست که بلیط رفت و برگشت به کره ماه را هم بگیرد تا در آنجا نیز بدنبال مادرش بگردد .
من هم یک بلیط برای خودم و یکی هم برای تو گرفته ام که اگر فرصتی دست داد با هم به سفر برویم . برویم به سراغ همه آدمهایی که دلشان گرفته و قلبشان شکسته . برویم سراغ آدمهایی که دوست داشتن را می فهمند و هنوز وسوسه حوا برای خوردن میوه ممنوعه در سرشان موج می زند . سیب که زیاد روی درخت بماند می پوسد . باید آنرا چید . با اجازه یا بی اجازه . سیب برای خوردن آفریده شده است . هر جایی که هست باید چید و خورد . فقط باید مواظب باشی از باغ همسایه ندزدی اش  . همسایه ها عادت دارند میوه هایشان را سم بزنند . دوست ندارند شکم دیگران با سیب سیر شود . گندیدنش را ترجیح میدهند . اما می گویند سم باعث دور ماندن سیب از آفت می شود . من گمان می کنم سم سیب را کم ارزش می کند . سب باید سیب باشد تا بشود خوردش .
تصمیم گیری برای خوردن سیب ممنوعه شروع یک زندگی پربار است . گاهی باید دل به دریا نزد . باید دل به صحرا زد . دریا پر از خوراک و در و گوهر است . اما صحرا ترس دارد . بی چیز است . دل به دریا زده شجاعتر از دل به دریا زده است .
گرگهای حادثه در کمین بی توجهی مان نشسته اند . این خودمانیم که خودمان را می دریم . خودمانیم که گاهی پرخاش می کنیم . خودمانیم که گاهی عبوث می شویم و تلخ . خودمانیم که چشم می بندیم و چشم می کورانیم . خودمان را می گویم که گاهی از گرگ هم درنده تر می شویم . همین غفلت هاست که گرگمان می کند .
هر که نام دیگری بر پیشانی دارد زیر پای بی توجهی مان لگدمالش می کنیم . انگار نه انگار که او هم آدم است . دل دارد و می فهمد . گویا باید مال خودمان باشند تا مراعاتشان را کنیم . چگونه ممکن است کسی ( دیگری ) را فراموش کنی و آنگاه کسی ( دوستت ) را در یاد ستایش کنی . کسی که یک نفر را برای خودش می خواهد و در این میان چشم بر این و آن می بندد و دستهایی که برای کمک و قلب هایی که با التماس دیدنش می لرزند را نمی بیند ، بی توجهی آنکه دوستش می دارد نصیبش می شود .
همه به هم محتاجند . کسی نیست که بی نیاز از دیگری باشد . من... تو... او... همه به همه نیازمندند . نیاز انسانی را رفع کردن ، شتاب آدمی را در رسیدن به دروازه های خوشبختی بیشتر می کند . خودخواهی یا خواستن دیگران برای خود ، از دوستی به دور است . دوستی جنس ندارد . مذکر و مونث ندارد . انسان و حیوان و شیء  ندارد . کافی است پاس احترام همه موجودات را نگه داری تا موجودیتت در این حیات محترم نگه داشته شود .
کسی که دستش را در هنگام نیاز ، از یاری دادن به دیگران دریغ می دارد ، دیگران نیز دستشان را از کمک به او در اضطراب هایش دریغ می کنند . فردا که برسد ، فرزندان ما در این بی اعتمادی های نفسگیر به مردابهای سبزی شبیه می شوند که خودمان نیز از دیدنشان آزرده شویم .
بی اعتمادی نسبت به زندگی و مردم ، یاس می آورد . ترس می آورد . هزار بار که خیانت کنند ، یکبار دشنام نده . یکبار پرخاش نکن . هزار بار لبخند بزن . هزار بار دوست بدار . هزار بار اگر لگدمالت کردند ، هزار بار خوبی کن . هزار بار گل هدیه شان کن . هزار بار که نادیده ات انگاشتند ، هزار بار به سراغشان برو . به دیدارشان . حالشان را جویا شو . انسانی که خوبی کردن بلد نباشد به درد مردن هم نمی خورد .
دستم را دراز می کنم . کتاب باران خورده ام را از زیر درخت سبز تنهاییم بر می دارم .از روی تصمیم کبری سه بار می نویسم . توی دفتر نقاشی سارا عکس دارا می کشم . می دانم خوشش می آید . پسر شجاع را توی ویدئو می گذارم و تا آخرش را تماشا می کنم . می خواهم بدانم بالاخره پسر شجاع قوی تر بود یا حاج زنبور عسل .
باربی را توی کوله پشتی ام می گذارم .  به سراغ شما می آیم که اگر دوست داشتید برویم تا توی باغ آرزوهامان سیبهای سم زده را پاکیزه کنیم . کمی باران بزنیمشان . برویم سر کوچه سارا کمی سیب بفروشیم . آنجا مدتهاست کسی هوای تازه نبرده است .  راستی بلیط ها را پاره کردم . شما که با من باشید ، همه جای این دنیا را پیاده طی می کنم . با من بیا تا عمو زنجیر باف را بیدار کنیم .
                               بهار نزدیک است .....
                                                           .....
 

در آستانه بهار ۸۵ ، آزادی گنجی، بر خانواده اش و دوستدارانش و دوستداران "آزادی بیان" مبارک.




۱۶ روز به آزادی گنجی ( ۹ / ۱۲ / ۸۴ )
به استقبال اكبر گنجي برويم. اما در سكوت. ۱۶ روز ديگر گنجي ، پس از ۶ سال حبس آزاد مي شود .  براي آزادي او سكوت كنيم و در سكوت جشن بگيريم.
خاطرم هست پيش از اين مقامات قضايي گفته بودند كه گنجي پرونده ديگري ندارد و حتي سخنگوي قوه قضاييه گفته بود كه " اگر گنجي  پرونده‌ي ديگري دارد كه هنوز رسيدگي نشده  در زندان نگهداري نمي‌شود " و آقاي شاهرودي رييس قوه قضاييه گفته بودند: " اگر حقی دارد باید به حقش برسد و به مشکلاتش رسیدگی شود."
اين بار بياييد سكوت كنيم. تا جشن ۶ سال دلتنگي با او را با لب هاي بسته برپا كنيم و فضايي را براي آزادي او فراهم كنيم. برخي از ما نيز در ۶ سال  محكوميت او شريك هستيم. او را چنان بر لبه پرتگاه حبس سوق داديم كه باورمان نبود سال هاي سال او را دور از خود و خانواده اش ببينيم.
گنجي يك روز نامه نگار است. به پاس اين حرفه و  به پاس او ، در سكوت و به دور از جنجال به استقبالش برويم و به انتظار آزادي او بنشينيم.
اسفند ، ماه اكبر گنجي است.
****************************************************
۱۵ روز تا آزادی اکبر گتجی ( ۱۰ / ۱۲ / ۸۴ )
زمستانها برف می بارد . برف میبارد و زمین را می پوشاند و همه جا یکدست سفید می شود . زمین چنان یکدست سپید می شود که گوئی هرگز هیچ درختی بر زمین نبوده  و هیچ شکوفه ای بر زمین نرست و هیچ جوانه ای نزد . برف آمده است و باریده است ، چنانکه همواره برف بر سرزمین ما می بارد و همواره همه چیز را نهان می کند . حالا برف مانند پوششی بر آنچه هست و بود ، اصرار دارد تا حافظه زمین را نیز پاک کند .
برفی سنگین باریده است بر حافظه ملتی که زمانی با شاعرانه ترین شعر و عاشقانه ترین کلام و بلندترین فریاد مرگ قهرمانش را از او طلب میکرد و از قهرمانش می خواست تا به جای او گرسنه بماند ، به جای او بجنگد ، به جای او بگوید و به جای او بنویسد.
حالا حافظه مردم زیر برف سنگین هیاهوهای روزمره از قهرمانش پاک می شود . گنجی ، حالا زیر خروارها خبر و حادثه و اتفاق پنهان می شود .
۱۵ روز دیگر اکبر گنجی از زندان آزاد می شود . به خیابانهای شلوغ و پرحادثه نگاه خواهد کرد و به خانه خواهد رفت . شاید از خودش بپرسد : آن همه کجا رفتند ؟ آن همه چه میگفتند ؟  گوئی از غار دقیانوس می آید ، مردی که سگی همراه اوست و گذشته ای را می بیند که زیر خروارها هیاهو نهان شده است . تا ۱۵ روز دیگر اکبر گنجی از زندان آزاد خواهد شد .
                                       .........
                                                    .......... 

يكي بود ، يكي نبود ، نه بگذار بگويم هيچ كس نبود . 
سراسيمه و حيران به مناسبات  آشفته ي اجتماع خويش پاگذاشتيم . چوب بد تربيتي نظام آموزشي  بر تنمان ردي از تحقير و سكوت و رضايت و حماقت خويش به جاي گذاشته بود . نسلي كه با لالايي توپ و خمپاره و ضجه و فرياد  به خواب رفت و وقتي بيدار شد ، بار ويراني ها و تهديد ها را بايد به دوش مي كشيد . نسلي بي بضاعت كه نخواستنند ميراث دار آرمان هاي عدالت ، آزادي و رهايي باشد . و سخني اگر بود سخن تأييد بود و هويتي اگر بود جيره خوار رشادت نسل پيش . 

با تبعيض به دنيا آمديم و بعد ها يادمان دادند كه « تقدير » بود . در بند پا گرفتيم و بعد ها به ما گفتند « آزادي مشروع » بود . يادمان دادند تمامي مجرم ها بيمار هستند . يادمان دادند « روزي رسان خداست » يادمان دادند فقر و تنگ دستي « مشيت الهي » است . يادمان دادند نپذيريم و نپرسيم . واين روزها يادمان مي دهند كه « چگونه يك شبه پولدار شويم » . راه خود درماني را ، جذب انرژي از كهكشان را . مرتاضي را  و اینکه چگونه يك شهروند خوب باشيم . 

اما وقتي چشم هايمان را باز كرديم وقتي سيلي زمان روي صورتمان نقش بست ، وقتي تحقير شديم ، وقتي تلخي را با گوشت و استخوان خويش چشيديم ، چرخيديم و چرخيديم و تازه ياد گرفتيم که در اين دوران مسلط بر جامعه ، به ميزاني روز افزون و به وسيله ي گسترش بنيادي تكنيك ، برخی مي توانند موجوديت خود را مشروع تلقي كنند و همچنين آن را در راه تكميل و تحكيم هر چه بيشتر دستگاه فرمانروايان خود به كار اندازند. ياد گرفتيم « پول ماهيت از خود بيگانه شده ي انسان است » . ياد گرفتيم ، انسان ها ، خود تاريخ خود را مي سازند ، اما اين كار را در شرايطي كه خود بر گزيده اند انجام نمي دهند » ، ياد گرفتيم انسان ها معلول تاريخ و فرهنگ و دين و اقتصاد هستند . ياد گرفتيم نسبيت حكمفرماست . ياد گرفتيم چرتكه بياندازيم و ببينيم سال ها از جامعه جهاني عقب تر هستيم . ياد گرفتيم وقتي مي بينيم « تيم ملي ما در جام جهاني خواهان حضور در هتلي است كه كاركنان زن نبايد در آن جا باشند » گريه كنيم . ياد گرفتيم گاهي از ايراني بودن خود شرمنده باشيم . ياد گرفتيم شعار ها را جدي نگيريم . ياد گرفتيم وقتي مي بينيم رشد بودجه مركز خدمات حوزه ي علميه ي قم » و « نهاد نمايندگي مقام معظم رهبري در دانشگاه ها» تقريبا چهار برابر رشد بودجه ي « آموزش و پرورش » است ، بدانيم عدالت يعني چه . ياد گرفتيم شعارِ عدالت اهرم سلطه است و باز توليد اعتماد . اما نمي دانم چرا هنوز ، وقتي مي شنويم ، شهردار تهران يك و نيم ميليارد تومان ، به هيأت هاي مذهبي جهت برگزاري مراسم محرم اختصاص داده » تعجب مي كنيم ، وقتي « 5/3 ميليون خانوار روستايي كشور تحت پوشش هيچ بيمه اي نيستتند » وقتي « بودجه اعتبار بيمه درماني روستاييان 11 درصد كاهش يافته » وقتي « بعد از گذشت دو سال از زلزله ي بم فقط 30 درصد از اقدامات بازسازي عملي شده » وقتي صندوق ذخيره ي ارزي بعد از گذشت پنج ماه خالي مي شود . و تلخ مي شويم وقتي صداي ما گوشي ندارد . وقتي مي بينيم : ما مرده به دنيا آمديم .
نوشته شده  برای سر مقاله فصل نو شماره جدید .

بخواب در کاخ تنهاییت مرد که لاجرم بر تیغه جهل و خود فروشی لعبتکان مردم نام قدم می نهادی . آسوده بخواب پیرم که اینان نیز فرزندان همان نسل خود فروش شعبان بی مخانند و یا مقدم در راه جهل ابو مو سی و یا غبار روب جاده لم پنیسم معاویه نامان 
                                           

 دستت را از روی چشمانت بردار بزرگ مَردَم.

می دانم خسته ای. می دانم دل شکسته ای . می دانم رنجت بیش از این است . می دانم . به لمس چروک خورده ات بر گونه گون نیشه های اندامت .قسم که می دانم.اما دستت را از روی چشمانت بردار که رنجم می دهد.طاقت از کف بی کفم می بردبی اختیار چشمم می بارد از این همه نامردمی.نه! نه! اینهمه نا جوانمردی و جهل. امروزه نیز همان روز است که تو بر باعثش گریستی و من اما نبودم که ببینم . اما دانسته ام که گریستی ، گرچه حتی قطره های اشکت بر لطیف صورت چروک خورده ات ، نلغزیده باشد! دستت را از روی چشمانت بردار که خرابه خرابه دیده است و ویران ویران. بخواب مَردَم  که باید خفت. باید خفت و پناه در برابر گرفت که روز های داغ و طاقت فرسای  تابستان عجیب دشنه گرمای کویر تنهایی در سینه مردمک چشم فرو می کند.این قوم بی قوم ، تازه از راه نیامده ، همه جای شهر را می نشاسد ، و خود را به غریبی می زند . انگاری که سهوی نیست . خود را به بیگانگی می زند و تاجران دزد ! دغل می فروشانندشان . اینجا کجاست مَردَم؟  مکه؟ مدینه؟  کوفه؟  یا نه مرداد طهران؟یا نه  بهمن تهران؟ یا شایدم خرداد ایران؟! هر کجا که باشد ، عجیب بیمار است . بیمار بوده . بيمار مانده .... و خواهد ماند . گلوله و ککتل مولوتف هم چاره نمی کند . شاید یک بمب اتم.شاید چند تا.شاید صد ها . شاید باید ویران ویران کرد و از نو ساخت ، بلکه اگر تولدی دیگر باشد این گونه ناقص الخلقه از آب در نیاید . شاید باید خاک خاک کرد . مثل روز مرگ هیروشیمای فقید . البته او فقید بود . گمان نمی برم از این دیار به فقیدی یاد کنند . این بازیچه و یا این اصطبل راه دیگری می طلبد.  تعویض تیمار گر در پی آرام آرام مردن حیواناتش دردی را دوا نکرده و نمی کند . شاید باید همه را سوزاند . طاعون و جنون شاید با آتش از میان برود . شاید . فقط شاید . دستت را از روی چشمانت بردار . می خواهم ببینمشان . اشکم را در اشکت بریزم و من را با خود ببری . ببری آنجا که شاید هیچ نباشد اما اگر آن هم نباشد به از سیاهی و ظلمت جهل و نامردمی این تپه خاک خون آلوده است
دستت را از روي چشمانت بردار . مرا با خود به تبعيد ببر .
                                                                        ..........
روسپی

خدايا ... 
 نمی دونی چقدر حرف زدن برام سخته وقتی تو اون بالايی و من اين پايين
 نمی دونی وقتی فکر می کنم همين الان ميليون ها نفر دارن باهات حرف می زنن
 و تو حرف همه رو ميشنفی چه احساس خنده داری بهم دست ميده .
 خدايا .. می ترسم حرفاشونو باهم قاطی کنی ... آخ زبونمو گاز می گيرم ...
 خدايا راستشو بگو تو چن تا گوش داری ...  چن تا چش داری ...
 چن تا زبون بلدی آخه ... چينی و ژاپونی خيلی سخته ... فرانسه هم همينطور ...
 خدای من .. نمی دونم کلمه خدای من درسته ؟
 آخه تو خدای من که نيستی خدای هوار تا  آدم و جن و حيوونی ..
 خدايا منو می بينی اصلن .. يا اصلن منو ديدی .. اسمم می دونی چيه و شماره شناسنامم چنده ؟
 خدايا تو چقدر پهنی ... چقدر درازی و چقدر گودی ...
 چرا تو همه جا هستی وقتی هيچ جا نيستی ..
 خدايا ... چرا ازون اول که نديدمت غيب بودی ؟
 می خوام ببينمت ... حتی اگه به قيمت جونم باشه ... درکم میکنی ؟
 اصلن الان بيداری يا خوابی .. شايدم جلسه داری ...
 خدايا چقدر مهربونی ؟ چقدر ؟
 خدايا ما آدمای بدبخت ميون جنگ شيطون با تو چه کاره ايم ؟
 اصلن چرا بهش ميدون می دی ؟ بکشش راحتمون کن ... هم خودتو هم ما رو...
 خدايا چرا طعم لذتو به من می چشونی و بعد می گی جيززززه ؟
 نمی دونی ...  بعضی وقتا حس می کنم من يه بازيچه بيشتر نيستم توی دستات ...
 خب تو حق داری ...  تو خدايی ...
 خدايا سردمه ...  داد بزنم می فهمی ؟
 سردمه ...  کسی اينجا نيس ... همه مردن ...
 خدايا مردن درد داره ؟ سخته ؟ خودکشی گناهه ؟ کاش جواب می دادی ...
 سرم درد می کنه ... گيجم ... منگم ...  خوابم مياد ...  خدايا قرص داری ؟
 دهنم خشک شده ...  مورمورم ميشه ...  کاش بابام زنده بود ... اونو  تو کشتی خدايا ؟
 چرا تنها ديدن من تو رو خوشحال می کنه ؟
 خوابم مياد ... نمی دونم ... شايد امشبم حرفای منو با حرفای بقيه قاطی کردی ...
 راستی پیش تو هم الان تاریکه ؟
 خدایا من می ترسم ...
 خسته ام ...
 خدايا شب به خير ...

آکنده از خشمم

آمیخته با فریاد

می خواهم بزنم بزرگترین سیلیم را در گوش بشریت

و تف کنم درصورت هرچه کج فهمیست

در این پاییز دلمرده کویر

که حتی خش خش برگهای زرد چنار از من روگردانده اند

خشماگینم

به مرگ می اندیشم و راه انتخاب آن

از دوستان بریده ام و از عزیزان خسته

می خواهم بروم

ازین شهر ، ازین دیار

از میان هرکه می شناسم

به کجا ، نمیدانم

به چه قصد

تنهایی

دلم اما تنگ است

دوستشان دارم

آنها را که نمی فهممشان

و دلم اینجاست

در همین کنج سیاه در به دری

همینجا که آزادی من را به صلیب کشیده اند

و هنوز سوزش تازیانه را بر پشتم احساس می کنم

و من باز هم می مانم

که بخوانم ، که بخندم ، که بگویم

با آنکه خسته ام ،

                   دوستتان دارم ....

برگرفته از وبلاگ زیبای سایلنت

خواست دکمه سند را بزند
دستش عرق کرده بود و چشمش سیاهی می رفت
یهو کامپیوتر خاموش شد
خشکش زد
- اااااا
صدایی از پشت سرش گفت :
- اون سیستم ویروسیه ، نگران نباش ، الان دوباره میاد بالا
اسکناس های مچاله ،  توی عرق کف دستش خیس شد
دیگه وقتی برای دوباره نوشتن نبود
یه قطره اشک از گوشه چشمش غلطید روی گونه اش
بلند شد، پول رو داد و از کافی نت زد بیرون . توی راه خودشو دلداری می داد  :
- دوهفته دیگه باز میام ...
- باز میام.... 

نامه عمر بن خطاب ( خلیفه تازیان ) به يزد گرد سوم سا ساني و پاسخ يزد گرد به آن

آنچه براي آگاهي هم وطنان  ايراني در ذيل مي آيد نامه عمر به یزدگرد سوم ساسانی و پاسخ یزدگرد به عمر می باشد.  نسخه اصلی این نامه ها در موزه لندن نگهداری می شود. زمان نگاشته شدن این نامه ها مربوط می شود به پس از جنگ قادسیه و پیش از جنگ نهاوند که حدوداً چهار ماه به طول انجاميد .

از عمر بن الخطاب خلیفه مسلمین به یزدگرد سوم شاهنشاه پارس

یزدگرد، من آینده روشنی برای تو و ملت تو نمی بینم مگر اینکه پیشنهاد مرا بپذیری و با من بیعت کنی. تو سابقا بر نصف جهان حکم می راندی ولی اکنون که سپاهیان تو در خطوط مقدم شکست خورده اند و ملت تو در حال فروپاشی است . من به تو راهی را پیشنهاد می کنم تا جانت را نجات دهی.

شروع کن به پرستش خدای واحد ،  به یکتا پرستی ،  به عبادت خدای یکتا که همه چیزرا او آفریده .  ما برای تو و برای تمام جهان پیام او را آورده ایم ، او که خدای راستین است.

از پرستش آتش دست بردار و به ملت خود فرمان بده که آنها نیز از پرستش آتش که خطاست دست بکشند ،  بما بپیوند الله اکبر را پرستش کن که خدای راستین است و خالق جهان.

الله را عبادت کن و اسلام را بعنوان راه رستگاری بپذیر .  به راه کفر آمیز خود پایان بده و اسلام بیاور و الله اکبر را منجی خود بدان.

با این کار زندگی خودت را نجات بده و صلح را برای پارسیان بدست آر.  اگر بهترین انتخاب را می خواهی برای عجم ها ( لقبی که عربها به پارسیان می دادند بعمنی کودن و لال) انجام دهی با من بیعت کن.

الله اکبر
خلیفه مسلمین
عمربن الخطاب

*****

از شاه شاهان، شاه پارس، شاه سرزمینهای پرشمار، شاه آریایی ها و غیر آریایی ها، شاه پارسیان و نژادهای دیگر از جمله عربها، شاه فرمانروایی پارس، یزدگرد سوم ساسانی به عمربن الخطاب خلیفه تازیان ( لقبی که پارسیان به عربها می دهند به معنی سگ شکاری ) ن

به نام اهورا مزدا آفریننده زندگی و خرد

تو در نامه ات نوشته ای می خواهی ما را به راه راست هدایت کنی ،  به راه خدای راستینت ،  الله اکبر ، بدون اینکه هیچگونه آگاهی داشته باشی که ما که هستیم و چه را می پرستیم.

این بسیار شگفت انگیز است که تو لقب فرمانروای عربها را برای خودت غصب کرده ای . آگاهی و دانش تو نسبت به امور دنیا به همان اندازه عربهای پست و مزخرف گو و سرگردان در بیابانهای عربستان و انسانهای عقب مانده بیابان گرد است.

مردک ، تو به من پیشنهاد می کنی که خداوند یکتا را بپرستم در حالیکه نمی دانی هزاران سال است که ایرانیان خداوند یکتا را می پرستند و روزی پنج بار به درگاه او نماز می خوانند . هزاران سال است که در ایران ،  سرزمین فرهنگ و هنر این رویه زندگی روزمره ماست.

زمانیکه ما داشتیم مهربانی و کردار نیک را در جهان می پروراندیم و پرچم پندار نیک ، گفتار نیک ، کردار نیک را در دستهایمان به اهتزاز درمی آوردیم تو و پدران تو داشتند سوسمار میخوردند و دختران تان را زنده بگور می کردید.

......

وطن

نام تو نام نامداران

همه فصل تو بادا نوبهاران

وطن

سبزي ، سپيدي ، سرخ گوني

مبادا دشمنت را جز زبوني

وطن پرنده پر در خون

وطن شكفته گل در خون

وطن فلات شهيد و شب

وطن پاكا به صد خون

وطن ترانه زنداني

وطن قصيده ويراني

ستاره ها اعداميان ظلمت

به خاك اگرچه ميريزند

سحر دوباره برمي خيزند

بخوان كه دوباره بخواند

اين قبيله قرباني

گل سرود شكستن را

بگو كه به خون بسرايد

اين عشيره زنداني

حرف آخر رستن را

                       .....

با دژخيمان اگر شكنجه

اگر بند است و شلاق و خنجر

اگر مسلسل و انگشتر

با ما تبار فدايي

با ما غرور رهايي

بنام آهن و گندم

اينك ترانه آزادي

اينك سرودن مردم

                     .....

امروز ما ، امروز فرياد

فرداي ما ، روز بزرگ ميعاد

بگو كه دوباره مي خوانم

با تمامي يارانم

گل سرود شكفتن را

بگو كه به خون بسرايم

دوباره با دل و جانم

حرف آخر رستن را

بگو به ايران

بگو به ايران